i KnoW nOt wHat tOmoRroW wilL bRINg

more extraordinary musik

2012-01-26T18:52:00.001+02:00

extraordinary musik

2012-01-26T17:56:00.001+02:00

Human Fly

2012-01-10T01:23:00.001+02:00

Αυτο το ατελειωτο σπιραλ. Οι ανθρωποι που αφησαμε πισω και μας αφησανε πισω. Οι σιωπες που μπουκωνουν το μυαλο. Οι σχεσεις που μεταλλασσονται. Η μοναξια που μεγαλωνει.
Το μυαλο στεγνωνει. Ο χρονος απειλει. Μαθαινεις απο την αρχη να αγαπας. Μαθαινεις απο την αρχη να εισαι οποιος και να εισαι. Αλλαζει το προσωπο σου. Αλλαζει ο τροπος που μιλας, αγκαλιαζεις, φιλας. Δεν εχεις τι να πεις. Σε ποιον να μιλησεις ολα αυτα που σκεφτεσαι και δεν εχουν ονομα.
Ποτεπουθενα.
Κρατας το ιδιο ονομα. Μια μουρη που σου μοιαζει. Το γονιδιωμα που σε αποτελει. Μοιαζεις με καποια που καποτε υπηρξε κι ομως δεν ειναι εσυ. Δεν ειναι αυτη που εισαι σημερα. Θυμασαι τις μνημες της, αγαπας τις αγαπες της, κρατας το παρελθον της. Εισαι στα χναρια της και πιο πολυ τη συλλογιεσαι σαν μητερα, παρα σαν εαυτο. Σε αποτελει. Σε ζεσταινει η ανασα της πανω απο τα ματια σου. Ειναι μια ξενη ομως.
Μια ολοτελα ξενη.
Η Μαρια-Ηλεκτρα ειναι πια η Μαρια-Νεφελη. Ειναι τοσες πιθανοτητες. Ειναι τοσα αυριο και δεν ειναι τιποτα. Νιογεννο μωρο που ξανααναδιαμορφωνεται. Και νιωθει αυτη την αμηχανια απεναντι σε ολους που μαλλον καποτε γνωριζε. Γιατι της μιλανε σαν να γνωριζονται απο καιρο. Που καταλαβαινει τα αστεια τους πριν καν τα πουνε. Κι ομως δεν τους ξερει καθολου. Θελει να τους ξανασυστηθει γιατι η μορφη που της μοιαζει τοσο πολυ μεσα και εξω δεν ειναι πλεον εκεινη.
Και τοσο ταυτοχρονα της λειπουν ολα. Νοσταλγει. Κλαιει μερικες φορες απο μελαγχολια. Και την ιδια στιγμη ειναι καινουργια. Ολοκαινουργη βγαλμενη απο το κολλαρισμενο της κουτι ετοιμη να συναντησει τον κοσμο. Που δεν εχει ιδεα πως ειναι.
Αγαπα. Αγαπα.
Και περιμενει. Και ακουει μουσικη που κατι της θυμιζει, μα δεν θυμαται τα λογια. Καπου, καποτε ισως τα ονειρευτηκε.
Ενα ονειρο ηταν ολο.
Και ενα ονειρο ειναι και το απο δω και περα.

saudade

2011-12-20T00:59:00.001+02:00

οι πιο πολλοι λενε πως η γλωσσα ειναι πηγη παρεξηγησεων. πως η γλωσσα μπερδευει. πως η γλωσσα ειναι φτωχη. πως αλλο εννοω εγω κι αλλο εσυ. το μπορντω γω το λεω κοκκινο, εσυ μωβ. πολλοι λενε οτι τα συναισθηματα δεν υπαρχουν λεξεις να τα πουνε. μονο να περιγραψουνε τα συμπτωματα κι υστερα να τα βαφτισουμε ολα αυτα σε μια εννοια. κι υστερα απο τουτες τις μεγαλοστομες παραδοχες ερχεται μια λεξη απο το πουθενα και αντιλαμβανεσαι πως η βαβελ οντως υπηρξε. και οι μυθοι ειναι αληθεια. γιατι τα συναισθηματα ειναι παγκοσμια. η πιο παγκοσμια γλωσσα. περα και πανω και εξω απο ολες τις αλλες τεχνες. το αυτι, το ματι, η κουλτουρα σε μαθαινουν να αναγνωριζεις σε διαφορετικα ηδη τον πονο, τη χαρα ή τον ερωτα σου. την απωλεια και το πενθος. το θυμο και το ανομολογητο. 

αν μοναχα μπορουσαμε να μιλουσαμε και να σκεφτομαστε σε ολες τις γλωσσες τοτε μοναχα αυτη η αποσταση αναμεσα στα λογια και τις αισθησεις θα γινοταν ενα. ολες οι προτασεις θα μικραιναν σε υψος και το βελος της εννοησης θα χτυπουσε το αλικο κεντρο. καθε φορα. ενα επιθετο. ενα ρημα. ενα ουσιαστικο. θα ειχαμε τη λιτοτητα του Χεμινγουεη και τη μαγια του Νερουντα και ολων των ποιητων. ενω τωρα, τωρα που το τρωτο μυαλο δεν χωραει καν να θυμαται ποσες λαλιες μιλουνται στον κοσμο, αυτον τον κοσμο τον μικρο, τον μεγα, αρκεισαι σε τυχαιες συναντησεις σκορπιων λεξεων. σπανιες, μα τοσο δυνατες.

κι ετσι καπως ερωτευτηκα μια λεξη. μηνες ψαχνω να βρω τι ειναι αυτο που μεταμορφωνομαι. τι προσωπο φορει αυτο που κυοφορω στην καρδια μου. και οπως συμβαινει με ολους τους μεγαλους κι αληθινους ερωτες η συναντηση εγινε εκει που δεν το περιμενα. σε μια εντελως ακαταλληλη στιγμη που σφιζω απο βαρεμαρα κλεισμενη μεσα στους τεσσερις τοιχους της δουλειας εδω και σαρανταοχτω ωρες. μιας δουλειας που ρουφα τα τελευταια ζωηρα κυτταρα της φαντασιας και της φαιας ουσιας μου. την ωρα που πιστευα οτι πασχω απο καλπαζουσα αλλοφροσυνη. απο εμμονες ανεκπληρωτες ή παντελως φαντασιακες. την ωρα που μου λειπει αυτο που δεν εχω. την ωρα που μισω αυτο που εχω ή αμφιβαλλω αν οντως τελικα το ειχα και ποτε. την ωρα που ζηλευω εκεινο που λατευω. και παει λεγοντας. δεν μπορω να το εξηγησω. 

και να τη η λεξη μου. να την. τοσο ομορφη. τοσο υπεροχη. εχει τα δακρυα για φορεμα και τα χαμογελα για γιορντανια. εχει το παθος και την αγαπη και τη νοσταλγια και τη μελαγχολια και το φοβο και την απογνωση και την επιγνωση. εχει τα παντα. ειναι τελεια. και ειναι εγω.

Saudade λοιπον.

ai solidao e un sina...

2011-12-18T23:00:00.000+02:00

..meu sina

silence

2011-12-10T18:18:00.001+02:00

I truly do not understand.

εκτος Τοπου και Χρονου

2011-11-16T17:43:00.001+02:00

Η ΠΑΡΟΥΣΙΑ

Μ.Ν. Περπατώμες στ' αγκάθιαμες στασκοτεινά
          σ' αυτά που 'ναινα γίνουν καιστ' αλλοτινά
         κι έχω για μόνομου όπλο μόνημου άμυνα
         τα νύχια μου ταμωβ σαν τακυκλάμινα.

Α.  Παντού την είδα.Να κρατάει έναποτήρι και νακοιτάζει στο
         κενό.Ν' ακούειδίσκουςξαπλωμένηχάμου. Ναπερπατάει στο
         δρόμομε φαρδιάπαντελόνια καιμια παλιάγκαμπαρντίνα.
         Μπροςαπό τιςβιτρίνες τωνπαιδιών. Πιοθλιμμένη τότε.Και
          στιςδισκοθήκες, πιονευρική, νατρώει τα νύχιατης. Καπνίζει
        αμέτρητατσιγάρα. Είναιχλωμή κι ωραία.Μ' αν της μιλάς
         ούτεπου ακούεικαθόλου. Σαν ναγίνεται κάτιάλλου - που
         μόνοαυτή τ'ακούει, καιτρομάζει.Κρατάει το χέρισου σφι-
         χτά,δακρύζει, αλλάδεν είναι εκεί.Δεν την έπιασαποτέ και
         δεντης πήρα τίποτα.

Μ.Ν. Τίποταδεν κατάλαβε. Όλη την ώρα μου 'λεγε«θυμάσαι;» Τι
          να θυμηθώ.Μονάχα ταόνειρα θυμάμαιγιατί τα βλέπωνύχτα.
          Όμως τη μέρααισθάνομαιάσχημα - πως νατο πω: απροε-
          τοίμαστη.Βρέθηκα μέσαστη ζωή τόσοάξαφνα - κει που δεν
          το περίμενακαθόλου. Έλεγα «μπα θασυνηθίσω». Κι όλα γύ-
          ρω μου έτρεχαν.Πράγματα κιάνθρωποιέτρεχαν,έτρεχαν -
          ώσπουβάλθηκα κι εγώνα τρέχω σαντρελή. Αλλά,φαίνεται, το
          παράκανα.Επειδή -δενξέρω- κάτιπαράξενο έγινεστο τέ-
          λος. Πρώταέβλεπα τοννεκρό κι ύστεραγινόταν ο φόνος.
          Πρώτα ερχόταντο αίμα κιύστερα ο χτύποςκι η κραυγή. Και
          τώρα όταν ακούωνα βρέχει δενξέρω τι με περιμένει...

είναι διγαμία ν' Α-γαπάς και να ονειρεύεσαι.

2011-11-09T17:12:00.000+02:00

Γυρνωντας το ρολοι πισω καποιους μηνες βλεπω σε ποσο τρελους ρυθμους περασα την Ενηληκιωση. Οχι το καταναγκαστικο μπαρ μιτσβα μου. Την ουσιαστικη. Εκεινη που γεμιζει με την πρωτη ρυτιδα την ψυχη σου. Αγαπησα τοσα μερη. Ομορφα μερη. Τοσους ανθρωπους. Ποσα φιλια, ποσες αγκαλιες, ποσα ταξιδια. Καστρα πανω απο θαλασσες πιο γαλανες απο το γαλαζιο. Αμμουδιες κρυφες που μυστικα ανακαλυπταμε και με ενθουσιασμο μικρων παιδιων δεν τις ομολογουσαμε πουθενα. Η δικη μας κρυφενια παραλια που μετα ολο και καποιος την ανεφερε σαν προορισμο και το μουτρο μας κατσουφιαζε. Γιατι ο παραδεισος μας δεν ητανε τελικα τοσο απατητος. Μα υστερα σαν το σκεφτομαι ειναι τοσο ομορφο που το δικο μας ξυλινο σπιτακι πανω στο δεντρο ειναι ο παραδεισος κι αλλων που αγαπιουνται ή που αγαπηθηκαν εστω για μια στιγμη. Περπατησαμε σε μονοπατια ποιητων που μιλησαν για την μεταμελεια που φορα ξυλοπαπουτσα. Φαγαμε συκα που κοψαμε πριν ενα δευτερολεπτο απο τα δεντρα. Ροδια μεγαλωμενα στις αυλες γνωριμων σπιτιων. Ειδα τη γατα μας να γενναει δυο φορες. Δουλεψα σ' ενα σχεδον "τηλεοπτικο" πλατο με χαρακτηρες γραμμενους στο ποδι κωμικου σεναριογραφου. Ολοι με τις καρυκευμενες τους ιστοριες που μονο οι μικροι τοποι ξερουν να διαιωνιζουν τοσο καλα μεσα στα χρονια. Οι ιδιες, ενηλικες πια ιστοριες, σχεδον εικοσι χρονω, ειπωμενες απο στομα σε στομα, ειπωμενες μια απο τους πρωταγωνιστες, μια απο δευτεραγωνιστες και μια απο καποιους που απλα τις ειχανε ακουσει απο αλλους και ο κυκλος της αναγεννησης τους τις εκανε σχεδον μυθικες. Ω, ποσο ειμαστε παιδια του Ομηρου.

Εμενα οι φιλοι μου ειναι πουλια αγρια και σκορπισανε σε πολεις ξενες που δεν μπορω να μαθω ολες τις γλωσσες τους. Μου δωσανε το γαλα μου να μεγαλωσω κι επειτα ξαμοληθηκα να γνωρισω τον κοσμο. Ενα μικρο βημα οχτακοσιων χιλιομετρων. Λιγο πριν το πιο μεγαλο βημα. Κι επειτα το ακομα πιο μεγαλο. Ειμαι σαλτιμπαγκος. Μεγαλωσα για να γινω ενας χορευτης της πλασης. Να με κοιταξουν ολοι οσοι μπορουν να δουν δυο λυπητερα ματια να χορευουν την ωρα που αναπολουν.

Εζησα, ζησαμε τις απωλειες αγαπημενων που βγαλανε φτερα μεσα μας κι εκει πια τους συναντουμε. Σε γευσεις, σε αρωματα, σε τοπους. Ο ενας στα ματια του αλλου. Στις ιστοριες που μοιραζομαστε για εκεινους. Παντα σε χρονο ενεστωτα. Στα μαλλια μου που θα μεινουν πλεον κοκκινα. Κοκκινα. Και να καινε. Να με καινε. Να με ζεσταινουν.

Ομολογησα την αγαπη μου που δεν θα επρεπε ποτε να ομολογησω και γνωρισα τις σιωπες της αγαπης. Ονειρευτηκα το αυριο αυτης της αγαπης και σχιστηκα αναμεσα στο λογικο και το φαντασιακο. Θα αφησω το χρονο να μας δειξει που θα μας παει. Η λογικη λεει: θα παει μακρια. Μακρια εγω απο εσενα. Η φαντασια λεει: επανω στο σωμα σου. Εκει γυροφερνει το μυαλο μου και μια χτυπιεται απο τη λυσσα και μια γλυκαινει απο την προσμονη του ανεφικτου. Με ραγισες. Κι ακομα σε ερωτευομαι. Φευγεις κι εγω σε ερωτευομαι περισσοτερο. Δεν σε βλεπω και τιποτα δεν εχει σημασια να δω πια. Περα απο εσενα. Μην τρομαζεις. Σε παρακαλω μην τρομαζεις. Ειμαι τυφωνας. Αυτο ειμαι και τιποτα αλλο. Μην τρομαζεις. Που σ' αγαπω μην τρομαζεις. Ετσι αγαπουν οι τυφωνες, σαλτιμπαγκοι.

Η χωρα χανεται. Ο κοσμος χανεται. Οι φιλοι φευγουνε. Ο ερωτας μου ειναι φοβισμενος. Ολα ειναι ρευστα. Η ελπιδα σβηνει και αναβει. Μαζοχισμος και σαδισμος. Μα αυτη την ωρα απλα επιλεγω να αγαπω ολα αυτα που επιθυμησα, που μοιραστηκα, που μου λειπουνε, τους φιλους, Εσενα, την Αθηνα, το χωριο μου, την πολη μου, την ασχημια των ανθρωπων, το λακωνικο σου μηνυμα που σταματησε ενα μπιπ της καρδιας... Ολα τ' αγαπω αποψε. Αγαπω.

Ειμαι ενας τυφωνας, σαλτιμπαγκος που δεν νιωθει τιποτα αλλο περα απο αγαπη. Αγαπη.

Sweet Charity

2011-11-07T21:30:00.001+02:00

Τιποτα. Δεν καταλαβες ποτε τιποτα. Απο οσα ειμαι, απο οσα νιωθω, απο το ποσο κραταει το αυριο. Μια αιωνιοτητα και μια μερα. Μια μερα που εγω θυμαμαι δεμενη στο λαιμο σαν φυλχτο. Δεν θα φυγει ποτε της απο εκει. Ο,τι κοροιδεψα το γευτηκα. Και η γευση του ειναι στιφη. Ειναι αλμυρη. Ειναι γλυκια. Γιατι αυτο το φυλαχτο και αυτα τα ονειρα και ολο το συμπαν μου λεει πως δεν μπορει να μην καταλαβες τιποτα. Πως δεν ειμαι τοσο τρελη ή τοσο παιδι που να τρεχω πισω απο πουκαμισα αδειανα. 

Θελω να μην υπηρχες. Ποσο τετριμενο. Ποσο χιλιοειπωμενο. Μα η φυση μας ειναι καταδικασμενη. Ολα οσα ηταν να ειπωθουν ειπωθηκαν απο τον πρωτο ανθρωπο. Μετα αντιγραφες και ξανα παλι αντιγραφες πανω στις πρωτες εκεινες ανυπογραφες γραφες. Γιατι το στομα μπορει να πει οσα το χερι αδυνατει. Γιατι το σωμα μιλαει τοσο πιο ευγλωττα τον ερωτα, την απατη, το μισος, τη διχονοια. Το βλεμμα αρκει για να πει τι ειναι φθονος. Το αγγιγμα τι ειναι ποθος. Η κραυγη μεσα στο στηθος τι ειναι αγαπη. Αυτη η μικρη, πελωρια κραυγη που ολο μαλωνει με το ελλογο.  Γιατι η αγαπη δεν ειναι μονο κατι που αισθανεσαι. Ειναι κατι που βιωνεις. Που μεγαλωνεις μεσα σου. Που το εχεις να σου κλωτσαει το μυαλο, την κοιλια, τη ραχοκοκαλια. Που αποζητα για θηλαστρο τα χειλη του, τα χερια του, τα ματια του, το κορμι του. Ποσο βασανο ειναι αυτη η αγαπη. Ποσο βασανο.

Ποσος πονος για μια και μονη ιδεα, που θα ελεγε και ο ποιητης. Αν αφηνες λιγακι τον εαυτο σου. Να νιωσει. Να τολμησει. Να  ξεφυγει απο τις νορμες του. Αν μου χαριζες το στομα σου για δωρο μια γιορτη ποσο ομορφα θα ητανε ολα. Ο κοσμος θα καταστρεφοταν, μα εγω θα ημουνα ευτυχισμενη. Γιατι δυστυχως υπηρξες και δυστυχως σε γνωρισα και δυστυχως (ή ευτυχως) σε συναντησα και σε ονειρευτηκα. Και η ιστορια μας εμεινε στα πρωτα κλικ κλακ του συγγραφεα. Γιατι ειναι τεμπελης ο συγγραφεας της δικιας μας ιστοριας. Τεμπελης σαν εμενα και τυφλος σαν εσενα. 

Σ' αγαπαω τοσο βαθια. Και καπου στην παραζαλη ξερω πως μ' αγαπας κι εσυ λιγακι. Ισως μιλαει το αλκοολ. Ισως μιλαει η επιθυμια. Αλλα . . . 

I am on Fire

2011-10-29T15:29:00.001+03:00

I'm no longer anyone I know

2011-10-28T22:46:00.001+03:00

one way street

2011-10-23T02:51:00.000+03:00

The stars and the moon
Aren't where they're supposed to be

Τιποτα δεν ειναι στη θεση που θα επρεπε να ειναι. Ολα ειναι λαθος. Οι λεξεις που δεν μπορουν να σημαινουν το ιδιο για μενα και για τον αλλο. Οι σιωπες που σημαινουν αλλοτε αγαπη και αλλοτε αδιαφορια και αλλοτε "μου λειπεις". Τα χρονια που δεν ωριμαζουν, αλλα σαπιζουν. Η ζωη που ειναι αλλο απο εκεινο που ονειρευτηκες πως θα ειναι. Γιατι τα ονειρα ειναι το ξυπνητηρι της πραγματικοτητας.

Ξοδιαζω τη ζωη μου μες τους συμβιβασμους. Νερο που εξατμιζεται. Και ενα ποταμι που δεν γεμιζει ποτε να κολυμπησω στην απεναντι πλευρα. Προς τον ηλιο. Το ουρανιο τοξο. Προς την αγαπη που δεν διαλεξα. Που εκεινη με επελεξε και εμεινε μιση. Ουτε καν μιση. Μεσα στο ολοκαυτωμα της καταστροφης του κοσμου μας οπως τον ξεραμε, μεσα απο καπνους, απο την απελπισια του πλησιον.. Μεσα απο τις μεταμεσονυκτιες εικονες ανθρωπων με καροτσακια του σουπερμαρκετ να μαζευουν απο τα σκουπιδια την αναγκη της επιβιωσης, εγω, το μικρο εγωιστικο εγω μου, δεν εχει χωρο να σκεφτει παρα μοναχα την αγαπη της. Που ειναι μακρια κι ολο της ξεφευγει. Που δεν ειναι πουθενα. Που την απορριπτει διχως να φταιει. Γιατι οι σχεσεις ειναι ενας γλαρος. Γιατι ειναι ενα "παντα" που ειπωθηκε τοσο ειλικρινα, τοσο συνειδητα, μα χαθηκε στην οχλοβοη της Μαβιλη. Γιατι ισως το ενστικτο δεν ειναι η πραγματικοτητα. Κει μεινω, οπως εκατομμυρια αλλοι, να αγαπω. Μοναχα να αγαπω. Εσενα. Και εσυ? Αραγε τι νιωθεις εσυ? Τι σκεφτεσαι? Εσυ?

Τιποτα δεν ειναι στη θεση που θα πρεπε να βρισκεται οταν οι φιλοι σκορπιζουνε. Οταν αναρωτιεσαι που πηγαν οι αγκαλιες τους. Τα φιλια τους. Η εννοια τους. Οταν δεν εχεις πια την αναγκη να τους μιλας. Γιατι δεν θα καταλαβουν. Γιατι και συ δεν θα τους καταλαβεις. Και δεν θελεις με τιποτα να δεις αυτη την αγαπη, τη μονη αγαπη που σου απομεινε, να κατασπαραζει τις σαρκες της.

Δεν ανηκω πουθενα.

Oh the glorious sound
Of the one way street
And you can't get ...
Can't get it down without crying

Oh the deafening roar
It's called a one way street

σημερα. . .

2011-10-22T17:05:00.000+03:00

Το Κουβαρι των Αλλοκοτων Εγω

2011-09-27T02:51:00.000+03:00

Ειμαι μια σουρρεαλιστικη υπαρξη. Αυτη η φραση μου ερχεται στο μυαλο πρωτη μεχρι να αρχισω να σκεφτομαι επειτα τι ακριβως σημαινει "σουρρεαλιστικος", "ρεαλιστικος" και τι "υπαρξη". Κατι που υπαρχει τωρα και δεν θα υπαρχει αυριο και που μετα δεκα χιλιαδες χρονια, για να ειμαστε λιγο ρεαλιστες, θα ειναι σαν να μην υπηρξε ποτε, τελικα οντως υπηρξε? Ναι, σκεφτομαι, ειδαλλως ολοκληρη η πανανθρωπινη προιστορια θα απαρτιζοταν απο καμια κατοσταρια ανθρωπους.

Και τι σημαινει "υπαρχω"? Σημαινει βιωνω. Μεγαλωνω. Αισθανομαι. Συναισθανομαι. Διαισθανομαι. Προσθαφαιρουμαι συνεχως. Διαιρουμαι και πολλαπλασιαζομαι. Εκει που παω να ανακαλυψω τον Εαυτο μου στην ακεραιοτητα του, τελικα βρισκω κι αλλα κρυμμενα ετερωνυμα. Που ολα μαζι ειναι το γαμημενο μετα-φρουδικο "εγω", μα κανενα δεν με αποτελει. Ισως για μενα πραγματικο ειναι αυτο που γευομαι και βλεπω και ακουω. Αυτο που κυλορροει στις παλιρροιες της καρδιας που αποκοιμιεται. Μιας καρδιας που παει να σπασει. Δεσμια κι αυτη αυτου του σωματος. Αυτου του μυαλου. Προσπαθει να συγχρονισει μια αρμονικη χορωδια και ολα στο τελος τελος καταληγουν σε μια υπεροχη παραφωνια. Το βιολι-μυαλο βρονταει σε λα μειζονες, το πιανο-σωμα σε ντο ματζορε, η ψυχη-κοντρα μπασο σουλατσαρει στις χορδες μανιωδως και η επιθυμια-ντραμς ματωνει το μεταλλο. Χτυπα το ενα, χαιδευει το αλλο. Ξεχορδιαζεται το τριτο. Κι αυτη, αχ αυτη, η καρδια δεν ξερει τι να κανει με το ραβδακι στα δαχτυλα. Ακουει απηυδησμενη. Μ'ενα χαμογελο ανταμα. Γιατι η απελπισια και η ευτυχια ειναι δυο σταυραδελφια που αγαπηθηκαν τοσο σε μια απο εκεινες τις μεσαιωνικες ιστοριες αγαπης που δεν θα χωρισουνε ποτε.

Το "ποτε" και το "παντα". Οι πιο παρεξηγημενες λεξεις του κοσμου. Και οι πιο παραμελημενες. Στην απαυγη εικοσιοχτω ηλιων τη μια την ξεστομισα αυτοθελητα μου και την αλλη την σκεφτηκα την ιδια ακριβως στιγμη. Επαναστατει το παντα μεσα μου. Και το ποτε ακολουθει. Ποτε και παντα και δυο ματια και τα χειλη με το σκουροκαστανο χρωμα και εκεινα τα χερια, τα παντα αλησμονητα, τα ποτε δικα μου, ολα τους ριχνουν στην πυρα τη δικη μου υπαρκτοτητα.

Κι υστερα μετα απο ενα ονειρο και χιλιες και μια νυχτες ερχεται παλι εκεινο το στομα. Τα χερια που μοσχοβολανε καθαρση. Το σωμα που επλασα να ειναι επανω στο δικο μου σωμα και πουθενα αλλου. Μια χαρα που παντα μου δραπευευε, μα ποτε δεν ξεχνιεται. Αν ειχα λεξεις να μιλησω. Αν ειχα χρονο να διαλυσω. Αν μπορουσα να γινω χρυση βροχουλα, λιγο αγερι, ενα φυλλο που θα χαιδεψει το λαιμο σου, μια ουλη στα δαχτυλα σου που παντα θα θωπευεις, εστω αθελητα, για να σου τρυγα αυτη τον λαιμαργο οργασμο που ποθω να σε κατασπαραξει. Ενα κτηνος με μεταμορφωνει μερικες νυχτες και πετω στο πλαι σου και φτανω στο παραθυρο σου. Γινομαι πνοη και περναω απο τις σχισμες κατασκιζοντες σαρκες που μοσχοβολουν το ανυπαρκτο. Και σε βλεπω. Ολοκαθαρα σε βλεπω. Κοιμισμενο. Γερμενο στο πλαι. Και σε ξυπνω με χιλιους δυο τροπους. Για να σε παρω μεσα μου. Για να βρω αυτο το ενα στομα. Αυτη την τελεια αρμονια της δικης μου σαρκας με ολα τα επιμερους εξαρτηματα. Σε μια νυχτα παλης. Σε μια νυχτα αγαπης. Σε μια νυχτα που δεν υπαρχω εγω, εσυ, οι αλλοι. Δεν υπαρχει τιποτε. Εκτος απο το δερμα σου που φιλαω παντου. Παντου. Παντου. Δεν σε χορταινω. Δεν. Αυτο το μυριοστο της στιγμης γινομαι και διαλυομαι. Πεθαινω και ειμαι πιο ζωντανη απο ποτε.

Καπου τοτε καθως ξυπνω ανακαλυπτω τον σουρρεαλισμο. Ορισμος, ανω και κατω τελεια, να εχεις μολις κανει ερωτα με ενα συννεφο αδειανο, να εχεις καπνισει και πιει οσα αντεχει το θνητο σου στομαχι, να τρεχεις πανω κατω σε μια Αθηνα απο παντα αγαπημενη, μα ποτε διαμενουσα, να λες στ'ονειρο σου ολες τις αληθειες που ειναι τοσο αληθειες που του μοιαζουν ψεμα και τον τρομαζουν, να βλεπεις, να ακους, να μεταμορφωνεσαι σε μια ολοκαινουργια οντοτητα, να αγαπας εκεινα που μισεις, να θελεις να ταρακουνησεις το συμπαν και τελικα να το καταφερνεις και στο τελος τελος να σωζεις ενα αδεσποτο κουταβι απο την κτηνωδια καπου στην Καλλικρατους με Τρυκουπη γωνια, ενω αυριο εχεις να ταξεδεψεις την μιση Ελλαδα. Κι οσο για το μεθαυριο. . . Ω, αυτο το μεθαυριο. .

Queen- Somebody to Love

2011-09-05T22:40:00.000+03:00

...

2011-08-13T22:02:00.004+03:00

Τελος, για να μην τα πολυλογω, αφου εζησα ολο το μαρτυριο της ελπιδας, εφτασα στο πιο απανθρωπο εγκλημα: να πιστεψω στους ανθρωπους.

Τοτε λοιπον, γιατι απαγορευεται σ'εναν επαναστατη να αυτοκτονησει?

Τ. Λειβαδιτης

Η κρυφη μου αναρωτηση. .

2011-07-11T02:29:00.000+03:00

It’s real early morning
no one is awake
I’m back at my cliff
still throwing things off
I listen to the sounds they make
on their way down
I follow with my eyes ’til they crash
imagine what my body would sound like
slamming against those rocks
and when it lands
will my eyes
be closed or open?

Yasmin Levy --Una Noche Mas

2011-06-28T13:38:00.000+03:00

weeping nude

2011-06-28T02:26:00.001+03:00

Ειναι αυτο το στομα που δεν σε φιλα ποτε γιατι το παρασυρουν κυματα μακρια μου. Και παιρνω τ' αμαξι να βρεθω πλαι στη θαλασσα. Πλαι σου. Γιατι εκεινη ειναι γυναικα και θα με καταλαβει. Γιατι εκεινη δεν αγγιζεται κι ολο φευγει. Πιανεις μια στιγμη το χαδι της κι επειτα το χανεις. Γιατι εκεινη ειναι η μονη που λιγο αγαπησες και λιγο ποθησες. Και τη ζηλευω. Και θελω να παραμεινει η μονη σου ερωμενη. Απο σημερα και για παντα. Το μονο κορμι που θα παλεψεις πανω του. Το μονο στομα που θα φιλησεις. Αν δεν ειμαι εγω, ας ειναι εκεινη. Και σε καταριεμαι να ειναι η μονη. Σε καταριεμαι να την ποθεις κι εκεινη να φευγει. Να σ' αγκαλιαζει και να σ' αφηνει. Κι οπως δεν πονεσες ποτε σου μια αγαπη να σε πονεσει. Εκεινη.

Ειναι θηλια ο ερωτας και σε πνιγει. Ειναι αιμα ο ερωτας και σε θυσιαζει. Ανεμελα. Απερισκεπτα. Δεν ξερεις. Κι ουτε προκειται να καταλαβεις. Δεν εμαθες τι παει να πει να ανεβαινεις βημα βημα τη σταυρωση, μα να συνεχιζεις. Γιατι το κορμι σου βογγα για ενα αγγιγμα. Κι αν δεν ειναι αγγιγμα, ενα βλεμμα. Κι αν δεν ειναι ουτε καν βλεμμα, μια μικρουλα σκεψη. Κι αν δεν ειναι σκεψη, εστω μια αναμνηση. Που δεν θυμασαι. Κι αν θυμασαι θα ειναι θολη. Κι αν μπορουσα θα σου εφερνα εναν σκοτωμενο γλαρο δωρο. Θα τον αφηνα στα χερια σου ετσι ξεψυχο. Λευκο και ξεψυχο. Προτου σε παρουν μακρια μου. Προτου σε παρεις μακρια μου.

Εσενα. Εσυ. Εσυ ψυχη μου.

The Mess I'm In

2011-06-23T00:32:00.001+03:00

this mess.. this mess.. this mess...

perfect bliss

2011-05-31T23:48:00.002+03:00

η Ιστορια ειναι Δικη μας - η Υστερια ειναι δικη Σας

2011-05-25T01:12:00.000+03:00

Ολοι στους δρομους.

Το κατα Μαρια-Ηλεκτρα Eυαγγελιο

2011-05-11T18:04:00.002+03:00

[...] μια αναπηρια της γλωσσας, δεν ειναι που θελεις να πεις αγαπη και δεν σου φτανει η γλωσσα, ειναι που εχεις γλωσσα και δεν σου φτανει η αγαπη.

--José Saramago

Ενα χρονο πριν δεν ηξερα πως ειναι να ξυπνας σ' ενα αδειο σπιτι. Δεν ηξερα πως ειναι να πρεπει να λες "οχι" οταν θελεις να λες μοναχα "ναι". Δεν ηξερα ποσο ομορφος ειναι ο Ταυγετος και το Οιτυλο και το Καρνασι. Δεν ηξερα πως ειναι να ζεις σ' ενα σπιτι με αλλα εξι ατομα και αλλες τεσσερις γλωσσες. Δεν ηξερα πως υπαρχει αυριο μετα την απωλεια. Οι απωλειες ηταν παντα για τους αλλους. Και πονουσες, μα συντομα ξεχνουσες ολα τα ονοματα και εμενες να θυμασαι τα ματια. Μοναχα τα ματια και στο τελος ηλπιζες να ηταν ονειρο και επειθες το λογικο πως τιποτα δεν συνεβη και ολα ειναι καλα. Ενα κακο ονειρο. Ξυπνα. Δεν ηξερα γιατι φευγουν οι αγαπημενοι μας και που πανε κι αν πανε καπου και αν θα τους ξαναβρουμε και τι γινεται ολη αυτη η αγαπη οταν μενεις να κοιτας το τελευταιο λουλουδι που εσυ εβαλες πανω απο τη γη που πλεον ειναι η μονη του αγκαλια. Καλοπιανεις τη Γαια να τον εχει παντα φιλημενο να μην ξεχασει ποτε πως αγαπιεται. Ακομα δεν ξερω που πανε εκεινοι που αγαπουμε και αν θα τους ξαναδουμε και τι υπαρχει μετα τη σιωπη τους. Ποιος ξερει ομως?

Δεν ηξερα πως ειναι να σκορπιζονται ολοι σε χιλια κομματια και ο καθενας να τρεχει το μονοπατι του. Κι οσο να θελεις να μην φυγεις απο κανεναν, ολοι εχουν φυγει και εισαι μονη στο σημειο μηδεν. Κοιτας δεξια και δεν ειναι τα γνωριμα γελια. Οι φωνες. Τα χερια. Η αγκαλια. Φοβασαι να γυρισεις απο την αλλη μερια. Γιατι μαλλον ουτε απο εκει ειναι κανεις. Δεν σε ζεσταινουν γειτονικα χνωτα και δεν νιωθεις κανενα βλεμμα. Υστερα απο χιλια χρονια θα κοιταξεις και αριστερα. Κι υστερα θα τρεξεις λιγο. Μηπως ειναι καπου κοντα. Ειναι νωρις ακομα να φυγετε ο ενας μακρια απο τον αλλο. Μα παντα μηπως δεν ειναι νωρις να αποχαιρετησεις εκεινους που αγαπας? Τα "αντιο" που αποφευγω να ομολογω εχουν στεγνωσει τα χειλη μου.

Ειχα ξεχασει τι λες σε αγκαλιες που μολις συναντησες ομως γενναιοδωρα ανοιξανε τις πορτες τους ολες να βρεις μια γωνιτσα να κρυφτεις οταν δεν θελεις να δεις τιποτα. Λες: Καλωσορισες και δινεις ενα φιλι. Κι επειδη μοναχα το φιλι της προδοσιας παει μονο του, δινεις αλλο ενα φιλι κι αλλο ενα κι αλλο ενα.

Δεν ηξερα πως ειναι να συνεχιζεις να αγαπας εναν γλαρο που δεν σ' αγαπα. Δεν ηξερα αν θα τον ξαναδω ποτε κι ομως τον ειδα. Εστω για τοσο λιγο καθε φορα. Οσο ενα φτερουγισμα πανω απο το κεφαλι σου. Δεν ηξερα πως ειναι να χαιρεσαι που τον ξαναδες και να κλαις καθε φορα το ιδιο που φευγει μακρια. Ειχα ακουσει πως δεν πρεπει με διαβαταρικα πουλια ερωτα να πιανεις, μα οταν σε πιασει ο ερωτας δες θυμασαι ουτε τι εχεις ακουσει ουτε τι εχεις πει. Ολα γινονται ενα προσωπο που ισως μια μερα ξεχασεις, ισως ομως και οχι.

Δεν ηξερα τι παει να πει να ζεις αυτη την εποχη σ' ενα χωριο καπου απομερα. Δεν ηξερα ποση αναισθησια κρυβει καποιος μεσα του ακομα κι αν αυτος ειναι εσυ ωρες ωρες. Δεν ηξερα ποσο ομορφο και μοναχικο και φοβερο και τρομακτικο ειναι να μεγαλωνεις. Δεν ηξερα που θα βρεθω και μεσα στην παραζαλη ποσο περναει ο χρονος γρηγορα. Τοσο που οι στατικες παυσεις με εμενα να κοιταω το επιβλητικο βουνο κι το βουνο εμενα, εστω κι αν ειναι κατ' ουσιαν πλασματικες, ειναι τοσο πολυτιμες.

Οπως τουτη ακριβως η ωρα.

2011-05-05T22:43:00.002+03:00

http://www.nom-edms.gr/

ΧΡΕΟΚΡΑΤΙΑ

2011-04-14T23:14:00.003+03:00

Debtocracy FINAL by BitsnBytes

Οι Αζήτητοι (The Rejected)

2011-04-14T21:50:00.000+03:00

Ανθρωπινα Δικαιωματα

2011-02-03T01:48:00.000+02:00

Ερχοντας σε επαφη καθε μερα με "ανθρωπους" που σε εκπλησσει η απιστευτη αναλγησια, αναισθησια και χρηματοθηριας τους

τετοια βιντεο και η υπαρξη τετοιων των ανθρωπων σε κανουν να συνεχισεις να ονειρευεσαι.

trois couleurs: bleu

2011-01-25T17:54:00.000+02:00

Your eyes and your face . .

2010-12-19T15:33:00.000+02:00

I dreamed them in the night

Η μεγάλη παρέλαση των ασφαλιτών [15/12/2010]

2010-12-18T03:18:00.001+02:00

Η μεγάλη παρέλαση των ασφαλιτών from Jaquou Utopie on Vimeo.

Ναι υπαρχουν.

Ναι βρισκονται αναμεσα μας.

Ναι διαπραττουν εγκληματα.

Ναι δεν εχουν κανεναν ενδοιασμο να βανδαλισουν, να σκοτωσουν και να χτυπησουν.

Αλλα ολοι αυτοι ειναι λιγοι και εμεις τοσοι πολλοι.

Ας κανουμε να το καταλαβουν επιτελους.

Mataron al gitana Maria-Electra

2010-12-11T01:32:00.000+02:00

Η ζωη συνεχιζεται και η ζωη κυλαει. Και αυτο που εχεις δεν ειναι ακρετο για κανεναν. Και αυτο που θελεις να δωσεις, τη ζωη σου την ιδια να δωσεις, δεν τη θελει κανεις. Επειδη ειναι απλωμενη εκει, αφημενη για καποιον κλεφτακο περαστικο δεν σημαινει πως ο περαστικος αυτος θα ερθει. Την σκοτωσα τη τσιγγανα μεσα μου. Και ηρθε ενας και ρωτησε γιατι. Γιατι ετσι. Δεν ειναι λογος αυτος. Ω δεν ειναι λογος αυτος. Κι υστερα η τσιγγανα μου σηκωθηκε στα ποδια της και σκεφτηκε πως ακομα και σκοτωμενη η ζωη συνεχιζεται. Πηρε τους δρομους της κανονικοτητας γιατι πια τα τσιγγανικα στολιδια της φυγανε. Η φωνη της δεν μιλαει. Ξεχασε πως να παιζει την κιθαρα στη σεληνη. Και τα χειλια της δεν καιγονται για κανεναν. Εκτος απο. Χειλη κρυα δεν ειναι τσιγγανικα χειλη. Πηρε τους δρομους τους λευκους με το νερο και το αλατι γιατι ετσι πρεπει. Μεσα στην βαλιτσα της κουβαλαει ενα μαυρο φορεμα και μια κοκκινη καρδια. Μονη της. Οπως καθε τσιγγανος. Νεκρος ή ζωντανος. Παντα μονος. Παντα χωρις σκεπη. Φευγει γιατι η ζωη συνεχιζεται, μα η πολη αυτη ειναι πολυ βαρια στους ωμους της και ο λωρος ενα τρυφερο φιδι στο λαιμο που παρολο που την αγαπαει την πνιγει. Φευγει. Φευγω.

[περα απο το προσωπικο με ολα τα κομματιαστα συλλογικα του στοιχεια ενα τραγουδι τοσο επικαιρο στους καιρους μας...]

Η καρδια μου γινεται πετρα στις βιτρινες σας [6/12/2008]

2010-12-07T17:13:00.000+02:00

ΡΧΣ: Το χρονικό μιας προαναγγελθείσας δολοφονίας
Ανέβηκε από tvxorissinora. - Βίντεο με οικογένειες και φίλους από όλο τον κόσμο.

Este dolor por una sola Idea

2010-12-03T03:45:00.003+02:00

Ax.

Sin poderme agarrar a la vida . .

2010-11-29T19:35:00.000+02:00

Te maldigo para que no puedas llorar
Que tu corazon se vuelva piedra
Que tu alma pierda su alegria

μΗΝ αφΗΣεις ΑυΤο πΟΥ σΕ τΡωΕΙ νΑ χΟΡτΑσΕι

2010-11-16T17:35:00.000+02:00

id y ego y super-ego

2010-11-04T00:05:00.000+02:00

So Far

2010-10-30T12:37:00.000+03:00

Τοσο μακρια ειναι τα προπερσινα. Ενας αλλος κοσμος που ησουν ξεγνοιαστος. Που δυστυχιζοσουν με τηλεφωνα που δεν φτανανε ποτε στο αυτι σου. Που ονειρευοσουνα εκεινα τα ματια που δεν βλεπεις και ποτε δεν ειδες. Που ζηλευες την κοπελα με τα τελεια μαλλια και εκνευριζοσουνα που τα δικα σου ειναι μια ζωη πεταμενα εδω κι εκει οσο κι αν προσπαθεις να τα στρωσεις. Τοτε που ονειρευσουνα να υποκρινεσαι μπροστα στο κοινο και το κοινο να γελαει με τα αστεια σου. Τοτε που δακρυα σε βαφανε γαλαζια επειδη ακουσες αυτο κι αυτο για σενα να λενε. Τοτε που περιμενες να παρεις αυτο το χαρτι απο το πανεπιστημιο μονο και μονο για να το σκισεις. Τοτε που νομιζες πως ηξερες την Μπαρμπαρα Γουονγκ, αλλα τωρα που εγινε ερωμενη σου ανακαλυπτεις ποσα σου ειχε κρυμμενα. Τιποτα δεν γνωριζες τοτε.

Και αυτο που φοβασαι αυτη τη στιγμη πιο πολυ ειναι το αυριο.

Οχι γιατι ειναι αγνωστο και κρυο και μαυρο.

Το φοβασαι επειδη ειναι γνωστο και κρυο και σκοτεινο.

Πως μπορει να πεθαινει μια γυναικα που αγαπιεται, ρωτουσε ο Κωστης Καρυωτακης.

Πως μπορει να μην αγαπιεται μια γυναικα που αγαπαει τοσο εσενα, ρωταει η Μαρια-Ηλεκτρα και η οποια-η.

Ensaio sobre a Odeio

2010-10-23T15:21:00.000+03:00

oh why, oh why can't i?

2010-10-20T23:45:00.000+03:00

Vegeterian Food in Barcelona

2010-10-15T16:38:00.004+03:00

Carrer de Ferran 13 (M: Liceu) 

Η πιο ομορφη διαδρομη ειναι ο τροπος που θα γνωρισεις μια πολη. Η καθε μια τους θελει τον τροπο της, Αλλες ειναι τοσο ευθειες και καθετες και αλλες κουβαρια. Στη Βαρκελωνη καθε φορα που στριβω απο ενα δρομακι συνανταω μερη που μπορει να εψαχνα για βδομαδες και ηταν ακριβως εκει διπλα μου. Δεν θελω να κλεψω αυτη την περιπετειωδη χαρα, ομως το καλο φαγητο ειναι πραγματικα δυσκολη υποθεση στη Βαρκελωνη. Και μετα απο δυο μηνες επιτελους βρηκα το πιο τελειο φαλαφελ που εχω φαει ποτε. Και για τοσο δα λιγο ξεχασα ολα οσα με μαυριζουν και ενιωσα ευτυχισμενη. Απλως και μονο επειδη ανακαλυψα κατι που εψαχνα ενω το περνουσα σχεδον καθε μερα. Μια ομορφη στιγμη μεσα στη βροχη δεν ειναι απλως μια ομορφη στιγμη. Ειναι η ανασα του τελευταιου δευτερολεπτου λιγο πριν λιποθυμησεις στο βυθο. Κι επειτα γεματος οξυγονο ξαναβουτας. Διχως να ξερεις ποτε θα ειναι η επομενη ανασα. Κι αν θα προλαβεις να την παρεις. Και συνηθως, συνηθως στη μικρη μας ζωη αυτη η ανασα δεν ειναι ενας τεραστις γιγαντας.
Μπορει απλα να ειναι ενα δασος απο νεραιδες .

Ισως.
Ισως παλι καποιες φορες δεν ειναι αρκετο.

Greece: The Battle For Attica Square [english version]

2010-10-12T15:06:00.004+03:00

October 2010

It's the first time that an EU country has seen its treatment of refugees described as a humanitarian crisis by the UNHCR. This report gets to the heart of the escalating tensions in Greece.

"I've seen too many. They cross the river like bees", sighs a local fisherman. With as many as 400 people crossing the Evros river each day, arrests of illegal immigrants in Greece have exploded from 3,500 to 20,000 in a year. Most choose to turn themselves in, but they have no idea what awaits them. Infested with rats, Greece's detention centres are now critically overcrowded. Those who try to avoid this fate end up on the streets, such as in Attica Square, home to hundreds of Afghan refugees. With no government support, crime is rife here, and as frustration builds, racial attacks by local vigilantes are escalating beyond control. Ghulam's family sleep on a bench in the square - his four-year-old son was recently attacked in the middle of the night. "If I'd stayed in Afghanistan I might have been beaten, but they would have at least spared my children. I cannot believe this is Europe."

κανενα σχολιο. .δειτε το βιντεο

Dentro de los Ojos de una Cámara

2010-10-09T05:15:00.002+03:00

Τεσσερις μηνες και ακομα δεν εχω τραβηξει μια φωτογραφια στο νεο μου Σπιτι. Λατρευω τη φωτογραφια, μα βαριεμαι αφορητα να φωτογραφιζω η ιδια. Δανειζομαι τις φωτογραφιεςς του Μακη Λ. [επανω] και της Μαριας Μπιανκανεβε [ολες οι παρακατω], λοιπον, για μια γρηγορη ματια στις φιδοστρωτες γειτονιες της Βαρκελωνης και πιο πολυ στο κομματι που αγαπω.

Την Παλια Πολη. Ciutat Vella.

Κατω απο το μπαλκονι μου κανταδα μου κανουν καθε πρωι τα λευκοροδινα ποδηλατα της πολης.

Το αγαπημενο μου μπαρακι εκει καπου στη Raval με τους σερβιτορους βγαλμενους απο ταινια του Fassbinder και διακοσμηση που μου μοιαζει με το γλυκο μου Pasta Flora.

Ακριβως εξω απο το μαγαζακι της madame Jasmine ενας πελωριος γατος μας περιμενει.. καθε μα καθε φορα.

Η αγαπημενη μου θεατρο-καφετερια. Και ναι ειμαι αυτιστικο, δεν πηγαινω σχεδον πουθενα αλλου για καφε.

Σ' αυτη την πολη πρεπει να περπατας συνεχως με το κεφαλι σου στον ουρανο.

Οι δρομοι της μπορει να ειναι απο γκριζο τσιμεντο, μα παντου θα βρεις λουλουδια φυτεμενα. Εμπιστευσου τα, η συμβουλη μου.

Καντουνια... καντουνια... Αμετρητα δρομακια που μου πηρε βδομαδες να τα βαλω σε ταξη. Κι ακομα χανομαι ωρες ωρες.

Η αγαπημενη μου βαρκελωνεζικη αφισα στους δρομους.

Και λιγο πριν γινω σαλτιμπαγκος μεσα στο σπιτι μας
το δωμα μου που απο λευκο, αυτο το ασχημο λευκο που λεει και η Κατερινα Γωγου, προσπαθω λιγο λιγο να του βαλω φωτια.

Racistic Games: Athens 2010

2010-10-06T00:53:00.003+03:00

Ο ρατσισμος ειναι θεμα προσωπικης παιδειας σε μεγαλυτερο βαθμο και οχι συλλογικης συνειδητοτητας της ιστοριας. Ουτε γονιδιακης συνεχειας μιας πολυττολιτισμικης κουλτουρας. Μεσα σ' εναν κοσμο που οι κουλτουρες, οι ανθρωποι, οι γλωσσες πλαθονται, πεθαινουν, μπερδευονται ειναι πολυ δυσκολο να καθορισεις τι ειναι εθνικο, διεθνικο και τι παγκοσμιο. Μια απλοικη ισως, αλλα βασικη αρχη, ειναι πως για να θεωρηθεις κομματι φυλετικο, εθνικο, εντοπιο μιας χωρας ειναι να γνωριζεις τη γλωσσα και να εχεις κανει βιωμα σου τα ηθη, τα εθιμα και τις συνηθειες αυτης της χωρας.

Δυστυχως καθε χωρα εχει τη δικη της εκδοχη ρατσισμου. Ποσο μαλλον η Ελλαδα που αντιμετωπιζει ρατσιστικα, ως κρατος, καθε μειονοτητα του πληθυσμου της. Την αναπηρια. Την ανυπαντρη μητερα. Τα ατομα με ειδικες αναγκες ή με χρονιες παθησεις. Ενα τετοιο κρατος, με ελλειπη παιδεια και με διδασκαλια μιας στρεβλωμενης εικονας του παρελθοντος και της ιστοριας, δεν θα μπορουσε παρα να γεννησει τετοιους πολιτες. Ημιμαθεις, αγανακτισμενους, φανατισμενους απεναντι στη διαφορετικοτητα. Το πολιτειακο-πολιτικο συστημα ασκει "βια" στους πολιτες του και οι πολιτες ασκουν βια σε εκεινους που μπορουν. Το πιο εντυπωσιακο ειναι βεβαια το πως μια γυναικα φωναζει σε μικρα, παιδια μα φυγουν, τρομαζοντας τα και ποσο ευκολα η σωματικη κακοποιηση συμβαινει οταν το πρωτο και βασικοτερο αξιωμα των Ανθρωπινων Δικαιωματων ειναι η ισοτητα και η ισαξια ολων των ανθρωπων.

Το προβλημα των προσφυγων, μεταναστων ειναι προβλημα οικουμενικο. Συνεβαινε και συνεχιζει να συμβαινει. Καθε χωρα, ειτε απο εξωγενεις ειτε απο ενδογενεις παραγοντες, εχει διωξει, σκοτωσει, εξορισει εθνοτητες. Τελικα ως οντοτητες μας ικανοποιει να ζουμε σ' εναν διαρκη κυκλο βιας και θυμου συμμετεχοντας στο παιχνιδι των διαδοχικα μικροτερων ψαριων?

Ή ισως να προσπαθησουμε να στησουμε κοινωνιες προστασιας των μειονοτητων? Χωρες με ελευθερα συνορα αντι για ιδρυματοποιημενες χωρες? Δομες αφομοιωσης? Κρατη που να υποχρεωνονται να προστατευουν τον πολιτη και μια Ενωση που θα βοηθα τους "ακαθαρτους" αλλων χωρων σε αυτο το αιωνιο αλισβερισι πολιτισμων και μετακινησης συνορων?

Καιρος να αντιληφθουμε πως στο συνολο τους οι μειονοτητες αποτελουν την πλειονοτητα και η "κανονικοτητα" μια τραγικη, φανατισμενη, μισοσεβουμενη μειονοτητα η ιδια.

Αποτελουμε υποσυνολα ολοι μας, σε επιπεδο μοναδας και σε επιπεδο χωρων, ενος μεγαλου συνολου. Αυτου που ονομαζεται: Πλανητης Γη.

- See what's happening in this country. I have lived here for five years and they treat me like an animal, an Afghan screams in despair for us, before he sticks chased away from the park bench which is his home.

Always Almost

2010-10-05T02:39:00.001+03:00

πολυ εξαιρετικα. . πολυ αφιερωμενο. .

Flee Market in Barcelonetta: 26-09-2010

2010-10-01T04:07:00.003+03:00

Μια ομορφη μερα αναμεσα σε πολλες αλλες ασχημες μερες. Μερες που καθε πραξη μοιαζει ασημαντη και καθε σκεψη φτηνη. Μερες που δεν σε νοιαζει το αυριο γιατι το αυριο δεν κρυβει εκπληξεις, παρα μονο εναν πονο που σου νανουριζανε απο παιδι στα παραμυθια. Για να γνωριζεις. Και ισως φταιει που στις πολεις δεν βλεπεις κανενα τουβλο να μαραζωνει και να φευγει. Κι επειτα ενα αλλο να ερχεται να γεμισει τη θεση του. Στις γκριζες, αγαπημενες πολεις ολα εινα στιβαρα αιωνια. Καταρρεουν. Γκρεμιζονται. Πεφτουν και ξανασηκωνται. Υποφερουν, μα ειναι εκει. Δεκα χρονια, πενηνα χρονια, τριακοσια χρονια.

Ξηλωσα το σωμα μου να βγαλω το θυμο μου. Γι αυτο το σωμα που σε προδιδει. Που σε συνθλιβει. Που σε καταδικαζει στις δικες του επιθυμιες.
Το ξηλωσα και πια δεν το γνωριζω πια.
Tο σωμα μου.

¿Qué le voy a hacer, si yo nací en el Mediterráneo?

2010-09-25T08:38:00.003+03:00

Το ομορφοτερ ερωτικο τραγουδι στα ισπανικα. .

Ποσο Ακομα -

2010-09-17T04:17:00.002+03:00

Ο Ανθρωπος που Ενοχλησε το Συμπαν

2010-09-14T16:35:00.003+03:00

Οταν η ιδια σου η ψυχη μπορει να σε προδωσει ποιον και τι μπορεις να εμπιστευτεις?

Σωμα. . Θυμησου. .

2010-09-13T17:40:00.004+03:00

— και κάποιο
τυχαίον εμπόδιο τες ματαίωσε.

Qui rêve de cœur souvent est servi de pique Noir

2010-09-12T04:10:00.000+03:00

Υποφερει. Το σωμα υποφερει. Η σκεψη υποφερει. Η ψυχη υποφερει. Ο λυκος μεσα κλειδωμενος σε τουτο το προστυχο σαρκιο ουρλιαζει απο οποια χαραμαδα βρει με τη λυσσα να ακουστει. Και πανω στη βια του ξεσκιζει τα μεσα και η φωνη του φτανει μεχρι τους γυρω. Οι γυρω τρομαζουν και αποστρεφουν το βλεμμα. Το ανθρωπινο κομματι ντρεπεται για την λυκισια αγριοτητα. Δεν ηταν φυσικο για αυτο το αγριμι να υπαρξει υποταγμενο σε νορμες και κανονες. Σε συμπεγματα. Σε λουρια. Στην πεινα. Υποταγη. Διασυρμος. Ενα περιπλανωμενο, ματωμενο ζωο περιφερομενο στους δρομους του εξευτελισμου. Κι υστερα μια νεα πολη. Μια ευκαιρια που τα λουρια λαφραινουν. Το καταναγκαστικα εξημερωμενο ζωο βρισκει την πεθαμενη του φυση και αναστανεται η κραυγη του. Τρομαζει το ιδιο στο ακουσμα της. Ειναι φωνη καλεσματος, μα βγαινει βραχνη και διωχνει τους αλλους μακρια. "Που ειναι εκεινος που θα καταλαβει τη γλωσσα του λυκου?". "Που ειναι εκεινοι που θα μιλανε την ιδια λυκισια γλωσσα?". Πιο πολυ λυκαινα στο νεο τοπο θυμαται πως η ζεστη της αγκαλιας ειναι του ανθρωπινου εαυτου. Οι λυκαινες ειναι ταγμενες στην μοναχικοτητα κι οταν φωναζουν ειναι για να κατασπαραξουν. Μοναχα που η συγκεκριμενη λυκαινα φωναζει για να αυτσπαραχτει.

Qui cherche un regard reçoit des rires moqueurs

I ♥

2010-09-11T21:50:00.001+03:00

spirals

movies

learning something new every day

being lazy

when time stops

being free

tattoos and piercings

lila colour

playing in a playground

my baby dog Marron!

Health In Europe--The Madman Next Door

2010-09-04T12:16:00.001+03:00

3ο Φεστιβαλ Ψυχικης Υγειας

2010-09-02T01:54:00.000+03:00

25-26 Σεπτεμβριου 2010

Bargaining

2010-09-01T03:36:00.003+03:00

Εχεις ποτε φτασει στο σημειο να παζαρεψεις τη ζωη ενος αγαπημενου σου;

Πας με αδεια χερια και με υφος προβαρισμενου ντιλερ να πετυχεις την καλυτερη τιμη. Η τσαντα στα χερια σου ειναι γεματη με τα καρναβαλιστικα χαρτονομισματα. Δεν εχεις παρα τα χερια σου. Να δωσεις, να παρεις, να φιλησεις, να αγκαλιασεις, να ψιθυρισεις προσευχες που δεν πιστευεις, να βρισεις , να δαγκωσεις. Τι παζαρια να κανεις με τον χρονο οταν και μονο η θεα σου με κουστουμι επισημο σου μοιαζει τοσο γελοια. Το περιμενες οτι θα εφτανε αυτη η στιγμη. Καποτε φτανουν ολες αυτες οι στιγμες που μισεις. Και ολωσδιολου δεν σε νοιαζει τι θα φορεσεις ή γιατι σου μιλησαν ασχημα ή πως πρεπει να οργανωσεις το αυριο σου επιτελους. Καθολου δεν σε νοιαζει που γινεσαι μουγγη σε εναν ξενο τοπο. Δεν σε νοιαζει τοσο καθολου που οι τοιχοι του νεου δωματιου σου ειναι χαρτινοι. Δεν σε νοιαζει που τα καστανα ματια που σου καιγανε καποτε το μυαλο περασανε τυχαια και φυγανε ξανα. Και δεν προκειται πια να τα ξαναδεις. Σου μνημονευσαν για ακομα μια φορα εικονες που ποτε δεν εζησες και ξυπνησαν αγαρμπα ξανα τα εκατο χρονια μοναξιας σου. Γεμισες μελαγχολια και μεσα σου ευχεσαι να ειναι παντα καλα αυτα τα φευγαλεα ματια. Γιατι καποτε τα αγαπησες ακομα κι αν δεν γνωρισες. Δεν σε νοιαζει η ζεστη. Και δεν σε νοιαζει να μοιρασεις λιγο απο το δικο σου χρονο για να μεινει ακομα λιγο στον ασχημο κοσμο μας ενα πλασμα τοσο ομορφο. Το βασιλειο μου για πεντε παραπανω χρονια. Η τεχνη κανει κυκλους γυρω απο τη ζωη. Και παρολο το παραπονο σου αγαπας ολα τα γνωστα κι αγνωστα προσωπα σου παραπανω. Διαφορετικα. Ουσιαστικα. Τελειωσανε τα ρηματα με ημερομηνιες ληξεως: αγαπω-αγαπουσα-αγαπησα-ειχα αγαπησει. Σκετη ατοφια: η αγαπη.

Μια βρισκω το σπιτι μου και μια το χανω. Καθε κοκκαλο του κορμιου μου ποναει. Οπου κι αν με αγγιξεις ποναω. Βγηκα απο το αυγο μου και ποναω. Μολις ξεδιπλωθηκα στην καταδικασμενη μου καθετοτητα και δεν εχω συνιθισει ακομα. Το κορμι μου βαδιζει με δυσκολια. Ακουει χωρις να εκπλησσεται πλεον. Απλα προσπαθει να μαθει να περπαταει στρωτα στο νεο κοσμο του. Ξετυλιγεται απο τις παλιες ζελατινες χωρις να σκεφτεται πως σαν σβησει τα κερακια φετος θα ευχηθει οπως παντα να κυλουσε παλι πισω στο τσοφλι. Φετος θα ευχηθει ο Χρονος να ξεγελαστει και το παζαρι να πιασει.

Φετος θα ευχηθει για την αγαπη απο μαργαριταρι.

yo quiero verte sin imaginarte . .

2010-08-19T18:48:00.001+03:00

All Is Vanity

2010-08-17T03:45:00.000+03:00

Charles Allan Gilbert--1892

And all I lov'd — I lov'd alone —

2010-08-15T02:04:00.000+03:00

Take this kiss upon the brow!
And, in parting from you now,
Thus much let me avow -
You are not wrong, who deem
That my days have been a dream;

una casa de locos

2010-08-09T03:41:00.000+03:00

Η νυχτα γινεται μερα. Μου λειπει εκεινη η νυχτα που ητανε μερα. Και τα νερα σε κανανε να εισαι ομορφη. Πλενανε ολη την ομορφια τους επανω σου. Περνανε την ψαρισια ουρα σου και σε αφηνανε να περπατησεις για λιγο αλυσιδωτη. Στα κυματα επλενες ολη την θλιψη σου. Και ολα τα προτερα σου δακρυα γινοντουσαν τοσο γλυκα. Ησουν απολυτα ευτυχισμενη που παραλιγο πανω στον βωμο να χυθει το αιμα της δικης σου ιφιγενειας και του δικου σου ισαακ. μα η ιφιγενεια εγινε συννεφο και ο ισαακ κριαρι και το μονο αιμα που χυθηκε ηταν το δικο σου. ξεκινησε απο το ομορφο δασος κι εφτασε μεχρι την αιγυπτο. επλυνε το γυναικειο κορμι σου ολη την πλαση σε ανταλλαγμα για το βαπτισμα που δεχτηκες. Το γελιο σου ειχε ηχο γελιου και οψη γελιου. φιλουσες ολον τον κοσμο. και ησουν αθανατη με την εννοια πως δεν ησουν θνητη. δεν υπηρξες ποτε πριν απο τον συγκεκριμενο τοπο και χρονο. Και ολοκαινουργια παραδοθηκες στο αυριο. μα αυτο το αυριο σε τσακιζει. τσαλακωνει το προσωπο σου. μαστιγωνει τ' αυτια σου και αιμορραγουν τα ματια σου. Επιθυμεις και δεν νοιαζεσαι ποιον επιθυμεις. θελεις μα δεν θελεις τιποτα περα απο την ελευθερια του τωρα. και αναρωτιεται τι στον πουτσο συμβαινει σε αυτη την ξεχαρβαλωμενη ροδα που σε φερνει μια πανω μια κατω. λυπαμαι τη μοναξια μου που στα διαλειμματα παιζει μονη της στην αυλη και το μονο που μπορω να πω Σε σενα ειναι οτι εγω θα βρισκομαι εκει. ειμαι εκει ακομα και οταν δεν ειμαι.

T E M P T A T I O N

2010-08-08T16:06:00.000+03:00

In Nights Like This

2010-07-31T03:31:00.001+03:00

Ὅταν ἔχει φεγγάρι, μεγαλώνουν οἱ σκιὲς μὲς στὸ σπίτι, ἀόρατα χέρια τραβοῦν τὶς κουρτίνες, ἕνα δάχτυλο ἀχνὸ γράφει στὴ σκόνη τοῦ πιάνου λησμονημένα λόγια - δὲ θέλω νὰ τ᾿ ἀκούσω.

Σώπα.

Εδώ, όσο σιγά κι αν περπατήσω μες την άχνα της βραδιάς, είτε με τις παντούφλες, είτε ξυπόλητη, κάτι θα τρίξει, - ένα τζάμι ραγίζει ή κάποιος καθρέφτης, κάποια βήματα ακούγονται, - δεν είναι δικά μου. Έξω, στο δρόμο μπορεί να μην ακούγονται τούτα τα βήματα, - ή μεταμέλεια, λένε, φοράει ξυλοπάπουτσα, - κι αν κάνεις αν κοιτάξεις σ’ αυτόν ή στον άλλον καθρέφτη, πίσω απ’ τη σκόνη και τις ραγισματιές, διακρίνεις πιο θαμπό και πιο τεμαχισμένο το πρόσωπό σου, το πρόσωπο σου που άλλο δε ζήτησες στη ζωή παρά να το κρατήσεις καθάριο κι αδιαίρετο. Τα χείλη του ποτηριού γυαλίζουν στο φεγγαρόφωτο σαν κυκλικό ξυράφι – πώς να το φέρω στα χείλη μου; όσο κι αν διψώ, - πώς να το φέρω; - Βλέπεις; έχω ακόμη διάθεση για παρομοιώσεις, - αυτό μου απόμεινε, αυτό με διαβεβαιώνει ακόμη πως δε λείπω.
Άφησε με να ‘ρθω μαζί σου.

Το ξέρω πως καθένας μοναχός πορεύεται στον έρωτα,
μοναχός στη δόξα και στο θάνατο.
Το ξέρω. Το δοκίμασα. Δεν ωφελεί.
Άφησε με να ‘ρθω μαζί σου.

--Γ. Ριτσος

Fool Moon Barcelona

2010-07-26T15:48:00.002+03:00

Ποτε οι νυχτες γινονται μερες και οι μερες βδομαδες. Ο χρονος και η θυμηση εκεινη της μαγικης ταινιας του Kim Ki-duk που μια γυναικα αγαπαει εναν αντρα. Το πιο απλο συμπλεγμα στον κοσμο. Το πιο συνθετο συναισθημα στους γαλαξιες. Και φοβαται μην το χασει. Γιατι ο χρονος περναει και φθειρει και συνηθιζει και σε κανει να ξεχνας πως τιποτα δεν ειναι για παντα και πως τιποτα δεν ειναι δικο σου. Ουτε καν το δερμα σου, το προσωπο σου, το χρωμα των ματιων σου που ξεθωριαζει. Τα χερια σου που γινοναι ολο ρυτιδες.

Ο ανθρώπινος πόνος προέρχεται από την άρνηση του γεγονότος ότι όλα στον κόσμο έχουν

ημερομηνία λήξεως: οι έρωτες, οι φιλίες, η ευτυχία, ακόμη και η ίδια η ζωή.

--Χοροσκελης

Η γυναικα μεταμορφωνεται εξωτερικα για να κερδισει τον ερωτα της παλι απο την αρχη. Κι οταν εκεινος απορριπτει την ξενη, νεα ερωμενη γιατι του λειπει η αληθινη του αγαπη η γυναικα του λεει πως μπορει να μην μοιαζει σ' εκεινη, μα ειναι εκεινη. Αλλη και ομως η ιδια. Ο αντρας θυμωνει. Την βρισκει στις κινησεις, στο γελιο, στα αγγιγματα, σαν ομως απλωνει τα ματια του βλεπει ενα διαφορετικο προσωπο. Τοτε ειναι που αποφασιζει να αλλαξει κι εκεινος. Να γινει ενας αλλος ιδιος. Να την πονεσει που η αγαπημενη εσβησε οριστικα την μορφη της αγαπημενης. Κι επειτα την αφηνει να ψαχνει να τον βρει. Δεν ξερει πια πως μοιαζει ο αντρας κι εκεινη αφηνεται σε περαστικους διαβατες που θα μπορουσαν να ειναι εκεινος. Ομως δεν ειναι. Ποτε δεν ειναι.

Ο χρονος μας αλλαζει. Μας κανει αλλους. Αλλαζει και εκεινους που αγαπουμε. Σκληραινει το μεσα τους. Μαλθακωνει τις εκφρασεις τους. Αγαπαμε, μα δεν αναγνωριζουμε πια. Φιλαμε, αγκαλιαζουμε, δινομαστε σε φιλους, γνωστους, αγαπημενους και προσπαθουμε να φερουμε στο νου παλιες εικονες. Να κολλησουν πανω στα αλλοιωμενα, καινα προσωπα.

Η αγκαλια στον πατερα οταν ησουνα εφτα χρονων και τον περιμενες ολο το βραδυ.

Τα γελια με τους φιλους σ' ενα σπιτι.

Δυο γελια ζωγραφιστα καπου στην Αθηνα που σε μαζεψαν να γιατρεψουν το πληγωμενο σου φτερο.

Ο παιδικος καυγας με τον αδερφο σου που επαιζες την πεθαμενη μεχρι εκεινος να αρχισει να κλαιει νομιζοντας πως σε χτυπησε πολυ.

Ο χρονος ενα γαλαζιο ψαρι που σπαρταραει και γλιστραει. Μια το πιανω μια μου φευγει. Μια μου γελαει. Μια με ποναει. Ο χρονος που δεν ξερω αν αλλαζει πιο πολυ τους αλλους ή αλλαζει το βλεμμα το δικο μου και τους βλεπω αλλιως.

το κοριτσι με τα μαυρα ρουχα

2010-07-23T06:03:00.000+03:00

"What's the name of the word for the precise moment when you realize that you've actually forgotten how it felt to make love to somebody you really liked a long time ago?"

2010-07-14T12:25:00.001+03:00

"There isn't one."

"Oh. I thought maybe there was."

HOT LIKE FIRE

2010-07-13T14:38:00.000+03:00

Το πρωτο μου Βραβειο

2010-07-07T15:06:00.001+03:00

Λοιπον 7 πραγματα για μενα:

1. Η μιση μου ντουλαπα ειναι μωβ!

2. Σιχαινομαι τα ψωνια

3. Δεν εχω ιδεα τι θελω να κανω στη ζωη μου . .

4. Το μονο που δεν μπορω να συγχωρεσω ειναι το ψεμα

5. Ειμαι λιγακι πολυ ανισορροπη

6. Βαριεμαι τοσο ευκολα!

7. Εχω το πιο ομορφο σκυλακι του κοσμου και εδω και ενα μηνα μου λειπει απιστευταααααα!!!

φιλιΑ στην Στελινιτα και ολοι οσοι με διαβαζουν πρεπει να μοιραστουν μαζι μας 7 πτυχες τους που τους ερχονται πρωτες στο μυαλο!

Tempus Frangit

2010-07-07T03:49:00.003+03:00

Τις μαγικοτερες λεξεις τις κουβαλαμε στο κορμι μας. Ο τροπος που ακουμπας τον τοιχο για να νιωσεις την σκληροτητα του που ειναι ταυτοχρονα και ασφαλεια. Ο τροπος που αγγιζεις ενα αλλο χερι τυχαια ή ηθελημενα τυχαια. Ο τροπος που χαμογελας οταν δεν καταλαβαινεις τι σου μιλανε μα δεν θελεις να παψουν να σου μιλουν. Ο τροπος που εγκαταλειπεις τα ματια σου στην αγκαλια αλλων ματιων. Ο τονος της φωνης σου που μασκαρευει σε φωνηεντα το φιλι σου. Ο χορος των μαλλιων σου που ειναι ατιθασα και σπαστα και μπερδεμενα. Ολοκληρη εισαι μια μουσικη και ενας καμβας εν εξελιξη και ενας χορος και μια παρασταση και χρωματα. Ενα ρολοι ετοιμο να σκασει στα χερια. Σε οποια χερια. Στα πρωτα που θα το κρατησουν. Γιατι ο χρονος σπαει. Κομματια σου παντου. Εικονες σου να σερνονται στα ποδια ασημαντων εραστων. Στον εναν θα παιξεις το πιο μαγικο βιολι και στον αλλο θα τραγουδησεις τις πιο παραφωνες κραυγες της Galas. Σ' εκεινον οι ρωγες σου θα ανθισουν σε ανεμωνες κα στον αλλο θα πεταξουνε αγκαθια. Γιατι καιγεσαι απο μεσα προς τα εξω. Ετσι σπασμενη καιγεσαι. Το μεγαλοπρεπες θεαμα για τα πιο απιθανα στοματα. Τα χειλη τα ξενα δεν σημαινουν τιποτα. Η παρασταση ειναι δικη σου. Ολοδικη σου.
Τι ειναι ομως μια παρασταση διχως θεατες?
Τι ειναι ενας πινακας θαμμενος στο υπογειο?
Το πιο εξαισιο αριστουργημα κιτρινιζει απο το χρονο. Φθειρεται στη μοναξια του χωρις να διαφθειρεται. Το σωμα δικτατορευει το νου.

Δυστυχως δεν ειμαι τετραγωνη.
Διαλυμμενη στα πριν και στο τωρα. Στα αυριο και στο ποτε.
Και το μονο που νιωθω ειναι πως νιωθω.

. . . η ζωη τρια γραμματα . . .

2010-07-05T00:59:00.000+03:00

quema la bruja de mi corazon

2010-07-03T03:52:00.001+03:00

wearing the face kept in a jar

2010-07-01T05:55:00.001+03:00

This Girl Needs Therapy

2010-06-24T20:46:00.002+03:00

everybody knows the fight was fixed

2010-06-09T18:00:00.000+03:00

Café Je T' Aime Tant

2010-06-04T03:10:00.002+03:00

Ενα Παραμυθι

2010-06-03T21:57:00.001+03:00

Μια φορά κι έναν καιρό, υπήρχε ένα νησί στο οποίο ζούσαν όλα τα Συναισθήματα.

Εκεί ζούσαν η Ευτυχία, η Λύπη, η Γνώση, η Αγάπη και όλα τα άλλα συναισθήματα.

Μια μέρα έμαθαν ότι το νησί τους θα βούλιαζε και έτσι όλοι επισκεύασαν τις βάρκες τους και άρχισαν να φεύγουν.

Η Αγάπη ήταν η μόνη που έμεινε πίσω. Ήθελε να αντέξει μέχρι την τελευταία στιγμή.

Όταν το νησί άρχισε να βυθίζεται, η Αγάπη αποφάσισε να ζητήσει βοήθεια.

Βλέπει τον Πλούτο που περνούσε με μια λαμπερή θαλαμηγό.

Η Αγάπη τον ρωτάει: «Πλούτε, μπορείς να με πάρεις μαζί σου;»,

«Όχι, δεν μπορώ» απάντησε ο Πλούτος. «Έχω ασήμι και χρυσάφι στο σκάφος μου και δεν υπάρχει χώρος για σένα».

Η Αγάπη τότε αποφάσισε να ζητήσει βοήθεια από την Αλαζονεία που επίσης περνούσε από μπροστά της σε ένα πανέμορφο σκάφος.

«Σε παρακαλώ βοήθησέ με», είπε η Αγάπη.

«Δεν μπορώ να σε βοηθήσω Αγάπη. Είσαι μούσκεμα και θα μου χαλάσεις το όμορφο σκάφος μου», της απάντησε η Αλαζονεία.

Η Λύπη ήταν πιο πέρα και έτσι η Αγάπη αποφάσισε να ζητήσει από αυτή βοήθεια.

«Λύπη άφησέ με να έρθω μαζί σου».

«Ω Αγάπη, είμαι τόσο λυπημένη που θέλω να μείνω μόνη μου», είπε η Λύπη.

Η Ευτυχία πέρασε μπροστά από την Αγάπη αλλά και αυτή δεν της έδωσε σημασία.

Ήταν τόσο ευτυχισμένη, που ούτε καν άκουσε την Αγάπη να ζητά βοήθεια.

Ξαφνικά ακούστηκε μια φωνή:

«Αγάπη, έλα προς τα εδώ! Θα σε πάρω εγώ μαζί μου!».

Ήταν ένας πολύ ηλικιωμένος κύριος που η Αγάπη δεν γνώριζε, αλλά ήταν γεμάτη από τέτοια ευγνωμοσύνη, που ξέχασε να ρωτήσει το όνομά του.

Όταν έφτασαν στην στεριά ο κύριος έφυγε και πήγε στο δρόμο του.

Η Αγάπη γνωρίζοντας πόσα χρωστούσε στον κύριο που τη βοήθησε, ρώτησε την Γνώση:

«Γνώση, ποιος με βοήθησε;».

«Ο Χρόνος», της απάντησε η Γνώση.

«Ο Χρόνος;», ρώτησε η Αγάπη. «Γιατί με βοήθησε o Χρόνος;».

Τότε η Γνώση χαμογέλασε και με τη βαθιά σοφία της είπε:

«Μόνο ο Χρόνος μπορεί να καταλάβει πόσο μεγάλη σημασία έχει η Αγάπη».

SI del cielo te caen limones APRENDE a hacer limonada !

2010-06-01T15:01:00.006+03:00

Ο ανθρωπος γεννιεται ελευθερος, και παντου ειναι αλυσοδεμενος [L'homme est né libre, et partout il est dans les fers, Voltaire]. Ειναι ενα χιλιοστοκυτταρο που πειθει το πιο κοντινο του κυτταρακι να φιληθουνε για μια στιγμη. Το ξεγελα με γυναικεια τερτιπια και υποσχεσεις για περαστικες συνουσιες. Πριν καλα καλα καταλαβει πως και τι ο διαβαταρης φιλητης εγκλωβιζεται μεσα στο μαργιολικο της στομα και τα δυο γινονται ενα.

Η ελευθερια λοχευει ακριβως στον απειραριθμησιμο αριθμο πιθανοτητων του ανθρωπου που πλαθεται. Μπορει να ειναι αντρας ή γυναικα. Να εχει κιτρινα ή μαυρα ή πρασινα μαλλια σαν την πανεμορφη Rosa. Τα ματια του ισως εχουν το χρωμα της αμμου, της θαλασσας, της βρεγμενης ακτης, της πετρας, του οστρακου ή τη λευκοτητα ενος τυφλου. Μπορει να ειναι ψηλος ή κοντη. Μπορει να σωσει τον κοσμο ή να καταστρεψει τον εαυτο του μεσα σε δρομους που καινε. Μπορει να γυρισει ολο τον κοσμο με ενα βιβλιο αγραφο στο νου ή να γραψει τους πιο υπεροχους συνδιασμους λεξεων κλειδωμενος πενηντα χρονια στη σοφιτα του. Ισως σκοτωσει τα παιδια της απο την απελπισια ενος ανεκπληρωτου ερωτα ή ισως σκοτωθει απο ενα ηλιθιο οπλο. Μπορει να της αρεσει να κανει ερωτα σε κρυφους ποθους του πιο αποκρουστικου σκηνοθετη ή να αφιερωσει μια ζωη στη μοναξια του φυλου.

Καθως τα δυο γινονται τεσσερα και τα τεσσερα δεκαξι μια μια οι πιθανοτητες ξεφτανε. Κι οταν πια χαιρετησεις τον κοσμο με τις ελευθεριες της ορισμενης υπαρξης σου ξεκιναει το τελετουργικο του δευτερου, πιο γνησιου εγκλωβισμου σου. Πρωτα με μικρα συρματα στα ευπλαστα χερακια σου. Κι επειτα οι ολο μεγαλυτερες κρικοδετες αλυσιδες. Ωσπου φτανεις σε μια ενηλικιωση που τα δεσμα σου ειναι ασηκωτα και γερνεις να ξαπλωσεις. Για λιγο. Να παρεις δυναμεις για να σηκωθεις μετα. Να πας λιγο παραπερα. Οποιος πεσει ομως γλυκενεται και δεν θα υψωθει ξανα ολορθος. Ειναι βαρυς ο ουρανος και μαλακο το στρωμα.

Αν ομως . . Αν γλιστρησεις τα δαχτυλα σου αναμεσα στα πλεγματα μπορεις με τα συρματα και τα σιδερα να φτιαξεις δαχτυλιδια και κολιε και σκουλαρικια και βραχιολια για τα χερια και τα ποδια και να γιανεις τα δεσμα σου στολιδια..

[η φωτογραφια ειναι απο το εργο Cell (Eyes and Mirrors) 1989-93 της Louise Bourgeois που εφυγε χτες κλεινοντας εναν αιωνα οπου η γυναικα αφηνεται ελευθερη πλεον να αφησει την σφραγιδα της στην τεχνη]

STeliNiTA: La Belle Dame Sans Merci

2010-05-28T00:16:00.001+03:00

Μια φορα κι εναν καιρο πριν πολλα πολλα χρονια [το ενα πεμπτο της ζωης μου πριν για την ακριβεια] γνωρισα ενα πλασμα με σγουρα, ατιθασα μαλλια και το πιο γλυκο χαμογελο οταν γελουσε. Δηλαδη παντα. Ειναι μερικοι ανθρωποι που σου κανουν τη μεγαλυτερη εντυπωση κι ας μην τους ξερεις πολυ καλα. Η Στελινα ηταν φιλη του-φιλου-της-φιλης-ω-φιλε! και καπως ετυχε στο δρομο μου οπως συμβαινει στην μικρη μας φοιτητουπολη.

Αυτο που θυμαμαι εντονα ειναι η υπεροχη αισιοδοξια της, η αστειρευτη ενεργεια της [ειναι απο εκεινα τα περιεργα ανθρωποειδη που δεν κοιμουνατι ποτέ, βρισκονται παντου και παντα, ειναι ετοιμα για κρασι στην Αβυσσηνια δυο τετραγωνα παρακατω απο το σπιτι τους, αλλα αμα τυχει δεν το χουν σε τιποτα να πεταχτουν και μεχρι τη Λιμα αν κατσει η παρεα] και φυσικα το μοναδικο στυλ της.

Κι οταν λεω "μοναδικο" δεν ειναι απλως για να νοστιμισω με μπαχαρολεξο το "στυλ". Το εννοω χιλια τα εκατο. Ειναι το παιδι που χειμωνιατικα θα βγει με μια λεπτη, βισκοζ ζακετα γιατι αυτη η ζακετα ταιριαζει με αυτο το παπουτσι και αυτο το συγκεκριμενο φορεμα και αυτην την διαθεση. Το καλοκαιρι στην παραλια θα κυκλοφορησει με σταρακια γιατι ετσι της καπνισε και δεν θα την περασει κανενας για δραπετη ψυχιατρειου γιατι πολυ απλα ολα επανω της μιλανε την προσωπικοτητα της. Μεσα στην πολη μπορει να βγαλει τα παπουτσια με τον πιο ανεμελο τροπο και να σε πεισει ολη της η παρουσια πως ετσι ειναι αν ετσι νομιζει. Μου εχει μεινει ειδικα μια φανταστικη καρφιτσα που φοραγε με ενα πελωριο κασκολ την ωρα που προσπαθουσε να μας συρει να βγουμε εξω. Την ειχα ζηλεψει εκεινη την καρφιτσα, μα πιο πολυ ζηλευα και ζηλευω το κεφι της.

Δυστυχως μετα την αρχικη επαφη μας την εχασα για παρα πολυ καιρο. Διαφορετικες σχολες, διαφορετικες ζωες, η Στελινα ολα τα χρωματα μαζι, εγω λιγο μαυριλα και λιγο απομονωση, σκορπισαν και οι δεκαδες συνδετικοι κρικοι οποτε δεν περιμενα να την ξαναβρω ποτε. Ωσπου το δαιμονοποιημενο διαδικτυο την ξεφυτρωσε μπροστα μου και στ' αληθεια χαρηκα τοσο πολυ που την ειδα. Υπεροχες φωτογραφιες [δυστυχως τις κατεβασε και δεν εσωσα καμια], υπεροχα σχεδια, φανταστικες προστασεις μοδας, συμβουλες και ενα κοριτσι ολο γλυκα που ζει τωρα, ζει εντονα και εχει ολη την ευτυχια του κοσμου οχι γιατι της αξιζει [αυτο το "αξιζει" που λεγεται ειναι λιγο χαζο] αλλα επειδη την θελει και την κυνηγα.

Επισης ειναι και η πρωτη φιλη μου μπλογκερου και το ιδιαιτερο, μοναδικο [σαν εκεινη] μπλογκ της το διαβαζουμε εδω. Τωρα που αποδημω στα ξενα ελπιζω να τη φερει ο δρομος της κατα το σπιτι μας εκει στο Μπαριο Γκοτικο και της ευχομαι να ειναι παντα τοσο μα τοσο δημιουργικα τρελογκα!

Φιλια πολλα σου κουκλα μου!

El empleo--Santiago Grasso [2008]

2010-05-21T03:58:00.002+03:00

Που σταματαει η ψυχοδιανοητκη μας υπαρξη και που ξεκιναει η οντολογικη μας χρηστικοτητα?

Ενα εκπληκτικο animation απο την μακρινη Αργεντινη που φιλοσοφει ασυστολα και τοσο μα τοσο ομορφα. Απολαυστε το. Εξαιρετικο.

a breakage inside

2010-05-18T07:17:00.002+03:00

The wood of suicides has changed since my last visit to Hell. I remember it as a tiny grove. Now it resembles a forest.

--Dream, in Sandman #4: "A Hope in Hell" 

The Bad Movies--Trouble Soul

2010-05-15T16:03:00.005+03:00

long ago a night like this; destiny was calling.

the temptation was there

when heaven's promises don't work,

a man desires a new deal from the dead,

hey oldman there's no light in your face,

why you go around me like a shadow with my trace,

there's a legend who is strangling to come through,

if you buy me a drink i'll make your wish come true.

there's a place beyond the source of eternal youth,

Eve will take you there to stay with her forever,

i'll give you back your shine and i let your soul free,

in this grey sky i lost my identity.

tell me oldman what are you looking for,

there's no more happiness around,

i don't know your name, have you got something to trade,

i' m lost like you

there's nothing you can do

too many places

too many days and nights,

searching for eternity and paying every price,
can you sell your soul and giving all these lies

i' m lost like you

there's nothing you can do

http://www.myspace.com/thebadmovies

never trust the storyteller. Only trust the story.

2010-05-08T01:51:00.002+03:00

never send to know for whom the bell tolls

2010-05-07T00:24:00.003+03:00

144.- Ἡ Διχόνοια ποὺ βαστάει
ἕνα σκῆπτρο ἡ δολερὴ
καθενὸς χαμογελάει,
"πάρ' τό", λέγοντας, "καὶ σύ".

145.- Κειο τὸ σκῆπτρο πού σας δείχνει
ἔχει ἀλήθεια ὡραῖα θωριά.
μὴν τὸ πιάστε, γιατί ρίχνει
εἰσὲ δάκρυα θλιβερά.

146.- Ἀπὸ στόμα ὀποῦ φθονάει,
παλληκάρια, ἂς μὴν πωθεῖ,
πῶς τὸ χέρι σας κτυπάει
τοῦ ἀδελφοῦ τὴν κεφαλή.

147.- Μὴν εἰποῦν στὸ στοχασμό τους
τὰ ξένα ἔθνη ἀληθινά:
"Ἐὰν μισοῦνται ἀνάμεσό τους
δὲν τοὺς πρέπει ἐλευθεριά".

"Tο έθνος πρέπει να μάθει να θεωρεί εθνικό ό,τι είναι αληθινό", λεει ο Σολωμος για να συμπληρωσει διακοσια χρονια αργοτερα ο Saramago, "Αλλα τις αληθειες πρεπει να τις επαναλαμβανει κανεις πολλες φορες για να μην πεσουν, οι καημενες, σε ληθη". Ζουμε σε μια χωρα που ο πολιτης δεν εχει εμπιστοσυνη στον πολιτικο πως θα πραξει τα δεοντα για την προασπιση των δικαιωματων της χωρας και των πολιτων της, δεν εχει εμπιστοσυνη στο γιατρο του, δεν εχει εμπιστοσυνη στα ΜΜΕ, στην αστυνομια, στα δικαστηρια. Ο γειτονας δεν εχει εμπιστοσυνη πως εαν φωναξει "βοηθεια" θα ερθει καποιος να τον βοηθησει οντως. Σε μια κατασταση τραβηγμενη απο τα μαλλια κανεις δεν βγαινει να πει τις αληθειες. Να παρει μια κιμωλια και να χαραξει τα ορια της αληθειας της καθε πλευρας. Γιατι οταν εστω κι ενα ψεμα βγαινει στο φως πλεον δεν μπορεις να εμπιστευτεις τιποτα απο τον αλλο. Tοτε oλα τα συστηματα καταρρεουν και φοβασαι. Και ο φοβος ειναι το πρωτο βημα προς την ανελευθερια. Σκεψης, δρασης, εκφρασης, ζωης.

Romantic and not Romantic Pushkin

2010-04-30T09:38:00.001+03:00

PК А. П. КЕРН

Я помню чудное мгновенье:
Передо мной явилась ты,
Как мимолетное виденье,
Как гений чистой красоты.

В томленьях грусти безнадежной,
В тревогах шумной суеты,
Звучал мне долго голос нежный,
И снились милые черты.

Шли годы. Бурь порыв мятежный
Рассеял прежние мечты,
И я забыл твой голос нежный,
Твои небесные черты.

В глуши, во мраке заточенья
Тянулись тихо дни мои,
Без божества, без вдохновенья,
Без слез, без жизни, без любви.

Душе настало пробужденье,
И вот опять явилась ты,
Как мимолетное виденье,
Как гений чистой красоты.

И сердце бьётся в упоенье,
И для него воскресли вновь
И божество, и вдохновенье,
И жизнь, и слезы, и любовь.

To A. P. Kern.

I remember a wonderful moment
As before my eyes you appeared,
Like a vision, fleeting, momentary,
Like a spirit of the purest beauty.

In the torture of hopeless melancholy,
In the bustle of the world's noisy hours,
That voice rang out so tenderly,
I dreamed of that lovely face of yours.

The years flew quickly. The storm's blast
Scattered the dreams of former times,
And I forgot your tender voice,
And the features of your heavenly face.

In remoteness, in gloomy isolation,
My days dragged quietly, nothing was new,
No godlike face, no inspiration,
No tears, no life, no love, no you.

Then to my soul an awakening came,
And there again your face appeared,
Like a vision, fleeting, momentary,
Like a spirit of the purest beauty.

And my heart beat with a rapture new,
And for its sake arose again
A godlike face, an inspiration,
And life, and tears, and love, and you.

Το παραπανω ποιημα λεγεται πως ειναι το ωραιοτερο ερωτικο ποιημα στα ρωσικα. Γραμμενο απο τον Alexander Sergeyevich Pushkin για την ερωμενη του Anna Petrova Kern. Παντρεμενη εκεινη απο χρονια μ' εναν γερο που μισουσε φλερταρε ασυστολα στην Αγια Πετρουπολη. Μεχρι που το καλοκαιρι του 1825 η τυχη της συναντηθηκε με τον νεαρο καζανοβα λογοτεχνη. Ο Pushkin ειχε πολλες ερωμενες, η Anna Petrova ομως εμεινε στην ιστορια λογω του πιο λυρικου ποιηματος αγαπης. Τωρα αν μας φαινεται κοινοτοπο λογυδριο φταιει η αγγλικη μεταφραση. Ο Nabokov κοροιδευε τους αγγλους μεταφραστες. Ειναι αδυνατον η μαγεια των λεξεων να αποδοθει σε αλλη γλωσσα.

Βεβαια επειδη καλος ο ρομαντισμος μα η πραγματικοτητα ειναι πολυ πιο καυστικη, ο Pushkin αργοτερα αναφεροταν στην Anna Petrova αποκαλωντας την "πορνη της Βαβυλωνας" και σε συνομηλιες με φιλους ελεγε με εστετ διαθεση: "με τη βοηθεια του Θεου την πηδηξα εκεινη τη μερα".

Das Experiment: Ελληνικες Φυλακες

2010-04-25T00:05:00.009+03:00

Ελεώνας Θηβών (20-02-09),

Είμαι 41 ετών σήμερα, εξαρτημένη από την ηρωίνη από τα 17 μου. Τόσα χρόνια αρρώστια και εξάρτηση από μία ουσία που αν δεν την είχα δε θα μπορούσα να είμαι όρθια για να δύναμαι να εργαστών, για να μπορέσω να ζήσω.

Τον χειρότερο εφιάλτη, όμως, που οι περισσότεροι άνθρωποι θεωρούν αυτονόητο συνεπακόλουθο της εξάρτησης, δεν είχα ποτέ φανταστεί ότι θα τον ζήσω έτσι όπως τον ζω και όπως καθημερινώς απειλούμαι ότι μπορεί ανά πάσα στιγμή να υποστώ.

Αυτό το «αυτονόητο συνεπακόλουθο της εξάρτησης», λοιπόν, είναι η φυλάκιση η οποία, ουσιαστικά σημαίνει την αιχμαλωσία και την ομηρία μου από τους δεσμοφύλακες που ελέγχουν κι επεμβαίνουν ακόμη και στα γεννητικά μου όργανα και στ’ απόκρυφα σημεία του σώματός μου.

Όποτε μπαίνω στην φυλακή είτε γιατί εισάγομαι πρώτη φορά είτε γιατί επιστρέφω από δικαστήριο είτε γιατί πήγα νοσοκομείο δέχομαι την εξής επίθεση, η οποία ονομάζεται «έρευνα»:

Η δεσμοφύλακας με υποχρεώνει να βγάλω όλα μου τα ρούχα, με βάζει να σκύψω, ν’ ανοίξω τους γλουτούς, να βήξω και παρατηρεί τον πρωκτό μου. Πολλές φορές βρίσκει ευκαιρία να παρατηρήσει γυμνό σώμα και με κοιτάει καλά καλά, μου φέρεται προσβλητικά, ειρωνικά, θρασύτατα, σα να’ μαι το τελευταίο σκουπίδι.

Μετά μου δίνουν άλλα ρούχα, από την αποθήκη τους, παράτερα και εξευτελιστικά, μου παίρνουν το σουτιέν γιατί, λέει, «απαγορεύεται» να το φοράω στην απομόνωση γιατί λέει, δήθεν μπορεί να…αυτοκτονήσω μ’ αυτό, μου δίνουν παπούτσια μεγαλύτερο μέγεθος απ’ το δικό μου και περπατάω σαν παλιάτσος και με οδηγούν στο φαρμακείο. Εκεί, με βάζουν να καθίσω σε γυναικολογική καρέκλα και η δεσμοφύλακας βάζει το δάχτυλό της στο αιδοίο μου μέσα στον κόλπο. Στην συνέχεια υποχρεούμαι να ουρήσω μπροστά στην δεσμοφύλακα για να κάνουν το ναρκωτέστ.

Μια φορά, στο χαρτί που ήταν τοποθετημένο στην γυναικολογική καρέκλα όπου μ’ έβαλαν να κάτσω είδα μία τρίχα από προηγούμενη ερευνηθείσα. Η αποστείρωση στα εργαλεία τους είναι κάτι που ενίοτε θυμούνται. Σε άλλες βάζουν διαστολείς και σκουριασμένους, πολλές φορές, τους βάζουν το δάχτυλό τους και συγχρόνως πιέζουν προς τον ορθό ή και από επάνω στη βουβωνική χώρα σε σημείο που η κρατούμενη να πονάει. Τα ειρωνικά σχόλια και τα σόκιν «αστειάκια» των δεσμοφυλάκων δεν λείπουν από το «ρεπερτόριό» τους…

Προσφάτως που αρνήθηκα την κολπική έρευνα και από τον γυναικολόγο, διότι ανεξαρτήτου μορφώσεως, ειδικεύσεως και μορφωτικού επιπέδου το να σου χώνει ο καθείς τα δάχτυλά του είναι τουλάχιστον «απρεπές», θα έλεγα, και ζητούσα υπερηχογράφημα, με απείλησαν ότι θα με δέσουν όλη νύχτα με τη χειροπέδα στο κάγκελο και αυτή την απειλή συγκεκριμένα την ξεστόμισε η δεσμοφύλακας που τελεί χρέη…νοσοκόμας στο Κατάστημα Κράτησης Γυναικών Ελεώνα Θηβών (Κ.Κ.Γ.Ε.Θ.) Γκαβάνα Στέλα παρουσία της υπαρχιφύλακα Σαμπάνη Σωτηρίας, μου είπε πως αφού είμαι κρατούμενη πρέπει να δεχτώ την κολπική κι αυτή που δεν είναι, είναι «άλλο πράμα». Εν ολίγοις αυτό που μου είπαν και λένε είναι ότι αφού είμαι κρατούμενη πρέπει να μου κάνουν ότι θέλουν και να μην αντιδράω.

Με οδήγησαν στην υποδιευθύντρια Καφρίτσα Αγλαϊα, η οποία μου είπε πως αφού αρνούμαι την κολπική έρευνα ότι βρεθεί από ναρκωτικά στην φυλακή θα το χρεώσει σ’ εμένα και πως θα με κρατήσει πολλές ημέρες στην απομόνωση. Όταν της ζήτησα να μου κάνει υπερηχογράφημα διότι δεν αντέχω άλλο αυτόν τον βιασμό της κολπικής μου είπε πως δεν έχει αυτή τη δυνατότητα. Της απάντησα ότι δεν είμαι υποχρεωμένη να πληρώνω εγώ τη δική τους ανεπάρκεια και με οδήγησαν στην απομόνωση όπου ούτως ή άλλως θα με οδηγούσαν, κάνοντας κολπική ή μη.

Στην απομόνωση με έκλεισαν σ’ εάν κελί όπου έπρεπε να χτυπάω το κουδούνι για να’ ρθει η δεσμοφύλακας να μου ανοίξει να πάω στην μία τουαλέτα που είναι κοινή για όλες τις κρατούμενες στον χώρο αυτόν και παρακολουθούμενη από κάμερα.

Την ώρα της αφόδευσης σε παρακολουθεί η δεσμοφύλακας από την κάμερα κι όταν δει τα περιττώματά σου τότε της ζητάς την άδεια να τραβήξεις καζανάκι.

Εκτός του ότι είμαι αναγκασμένη να κάνω την ανάγκη μου μπροστά σε δεσμοφύλακα είμαι υποχρεωμένη να κάνω 8 αφοδεύσεις για να με βγάλουν από την απομόνωση αλλά κι αυτό, πάλι, εξαρτάται από τις διαθέσεις τους.

Οι περισσότερες κρατούμενες αναγκάζονται να παίρνουν καθαρτικό για να επιτύχουν αυτές τις κενώσεις και αρκετές φορές είτε δεν έρχεται η δεσμοφύλακας να τους ανοίξει την πόρτα είτε είναι άλλη κρατούμενη στην τουαλέτα και στην κυριολεξία ενεργούνται επάνω τους. Δεν είναι λίγες οι φορές που κάποιες δεσμοφύλακες τις εξευτελίζουν γιατί ενεργήθηκαν επάνω τους ή τους λένε απειλητικά ότι «εδώ είναι Θήβα και το κουδούνι για να πας τουαλέτα θα το χτυπάς όταν έχεις μεγάλη ανάγκη», την οποιά «μεγάλη ανάγκη» την κρίνει η δεσμοφύλακας ή της λένε με δυσφορία «πάλι τουαλέτα θέλεις;» και άλαλ τέτοια με ανείπωτη απανθρωπιά και σαδισμό.

Μου έχει συμβεί να μη μου ανοίγει η δεσμοφύλακας την πόρτα του κελιού για να πάω στην τουαλέτα και ανγκαζόμουν να ουρώ σε πλαστικό μπουκάλι νερού και αργότερα να έχω πρόβλημα με το έντερό μου από την συγκράτηση των κοπράνων. Στο τέλος, έφτασα στο σημείο να κλωτσάω την πόρτα του κελιού για να μου ανοίξει, να μου φέρεται προκλητικά και υποτιμητικά και επειδή την αποκάλεσα «κότα» έγραψε μία ψευδή αναφορά (η κα Δανιηλίδου Χαρίκλεια ει΄ναι η εν λόγω δεσμοφύλακας) σε συνεργασία με τον αρχιφύλακα Γαλάνη Ιωάννη που ήταν υπηρεσία εκείνη την ημέρα και σε αυτόν αναφερόταν η κα Δανιηλίδου, με πέρασα πειθαρχικό κι ο υποτελής σε αυτούς, εισαγγελέας Πρασσάς Γεώργιος με τιμώρησε με πειθαρχική ποινή εγκλεισμού σε κελί της απομόνωσης για πέντε μέρες με, επιπροσθέτως παράνομη, στέρηση καφέ, τσιγάρου και τηλεφώνου.

Πειθαρχικό το οποίο παραγράφεται σε δυο χρόνια πράγμα που σημαίνει πως εκτός του μαρτυρίου που υπέστην δεν θα αποφυλακισθώ με υφ’ όρων απόλυση, δεν θα πάρω άδεια και οι άρρωστοι γονείς μου και η 21χρονη κόρη μου θα περιμένουν πολύ για να με δουν και να τους στηρίξω.

Όλα αυτά συνέβησαν στη γυναικεία φυλακή Κορυδαλλού, αλλά αυτοί οι κύριοι υπηρετούν σήμερα στη Θήβα όπως και ο αρχιφυλακεύων Κοράκης Παναγιώτης, ο οποίος στην εδώ απομόνωση της Θήβας μου είπε πως παρ’ όλες τις 8 κενώσεις κλπ δικαιούται «βάσει του εσωτερικού κανονισμού» να με κρατήσει έξι ημέρες στην απομόνωση. Ο εσωτερικός κανονισμός δεν γράφει κάτι τέτοιο, αντίθετα λέει πως η τριήμερη κράτηση στην απομόνωση γίνεται μ’ εντολή εισαγγελέα και παρατείνεται εφόσον έχουν βρεθεί απαγορευμένες ουσίες στο σώμα του κρατούμενου και δεν μπορούν να αφαιρεθούν…

Μπάνιο δεν μπορείς να κάνεις στην απομόνωση –ειδικό χώρο κράτησης τον ονομάζουν λες και αλλάζοντας όνομα σε κάτι παύει και η φρίκη- γιατί όταν τύχει να έχει ζεστό νερό δεν είναι εκεί η δεσμοφύλακας και όταν είναι εκεί μπορεί να σε βγάλει από το κελί για να κάνεις μπάνιο, το νερό να είναι κρύο και να επιμένει πως είναι ζεστό βγάζοντάς σε τρελή.

Όταν και αν κάνεις μπάνιο σε παρατηρεί. Έτσι, μένουμε χωρίς μπάνιο για 7 μέρες και άνω. Καφέ, νερό υποχρεούσαι να παραγγείλεις μόνο από το καφενείο της φυλακής το οποίο λειτουργεί για τους δεσμοφύλακες και δουλεύουν σε αυτό κρατούμενες. Την τελευταία φορά που κρατήθηκα στην απομόνωση πλήρωσα 20 ευρώ στο καφενείο. Με αυτά τα χρήματα μπορούσα να περάσω περίπου είκοσι μέρες αγοράζοντας καφέ, ζάχαρη κλπ ενώ τα πλήρωσα μέσα σε πέντε μέρες. Αλλά εδώ η διαχείριση των χρημάτων μας εξαρτάται από τις ορέξεις της υπηρεσίας του Κ.Κ.Γ.Ε.Θ.

Όταν λοιπόν, αποφασίσουν οι ασύδοτοι βασανιστές μας να μας βγάλουν από την απομόνωση πρέπει να περάσουμε το ίδιο μαρτύριο της σωματικής έρευνας και της κολπικής εισβολής. Αυτό το ίδιο μαρτύριοι της έρευνας μπορεί ανά πάσα στιγμή να μου το κάνουν και στο θάλαμο, όπου μένω, όταν υπάρχει υπόνοια για ύπαρξη απαγορευμένων ουσιών. Μπαίνουν μέσα στο θάλαμο, μας ξυπνάνε, μας κάνουν σωματική και κολπική έρευνα, μας βγάζουν έξω από τον θάλαμο και ανακατεύουν όλα μας τα πράγματα πετώντας τα κάτω. Μετά χάνουμε πράγματα μας γιατί τα πετάνε ή τα παίρνουν και πρέπει να τακτοποιήσουμε ολόκληρο το θάλαμο για να μπορέσουμε να κοιμηθούμε…

Κάποτε ήμουν άνθρωπος με όνειρα, με όρεξη για μάθηση, με κερδοφόρα επιχείρηση, με όρεξη για δημιουργία.

Σήμερα, όλος αυτός ο πόνος, η κακοποίηση, ο βιασμό του σώματος και της ψυχής που έχω υποστεί με κάνουν να ονειρεύομαι πως τους σκοτώνω όλους αυτούς που πληρώνονται για να βασανίζουν αδύναμους ανθρώπους.

Σφίγγοντας τα δόντια σιγοψιθυρίζω «και για το πείσμα σας, γουρούνια, θα αντέχω» ελπίζοντας να έρθει κάποια μέρα που θα σταμτήσουν να απλώνουν τα βρώμικα, διεστραμμένα χέρια τοςυ επάνω σε αδύναμους ανθρώπους. Το ξέρω πως ο κόσμος δεν αλλάζει, ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΖΕΤΑΙ, όμως, φτάνει να μην αδιαφορούμε.

Ποτέ δεν πρόκειται να ξεπεράσω τα όσα υπέστην και υπόκειμαι μεσα στη φυλακή.

Γκουλιώνη Κατερίνα προς Τον Συνηγορο του Πολιτη

Ενα χρονο πριν στις 18 Μαρτιου 2009 η κρατουμενη Κατερινα Γκουλιωνη βρεθηκε νεκρη στο πλοιο απο Πειραια για Ηρακλειο μετα απο την εγκριση της μεταγωγης της απο τις φυλακες Θηβας στις φυλακες Λασιθιου. Δεν ηταν η πρωτη της μεταγωγη μιας και ειχε κανει ενα τουρ απο διαφορες φυλακες ανα την Ελλαδα εξαιτιας της δρασης της ωστε να αποκτησυν οι φυλακισμενες πιο αξιοπρεπη συμπεριφορα και ανθρωπινη αντιμετωπιση απο τους φυλακες και τους υπευθυνους των φυλακων. Για την εφαρμογη δηλαδη των περιβοητα ανθρωπινων δικαιωματων που θεσμοθετηθηκαν στην ανθρωπιστικη Ευρωπη της Αναγεννησης. Η τελευταια της αυτη μεταγωγη εγινε τρεις βδομαδες περιπου πριν τη δικη της στη Λαρισα για κατοχη και εμπορια ναρκωτικων. Η ιδια στις επιστολες που εγραφε συστηματικα μιλαει για τη χωλοτητα της συγκεκριμενης κατηγοριας και απλως υποδεικνυει το προβλημα που υπαρχει οσον αφορα το νομικο πλαισιο για τους χρηστες ναρκωτικων.

Η Κατερινα Γκουλιωνη αντεδρασε πρωτη εναντια μιας πρακτικης που εφαρμοζεται στις γυναικειες φυλακες: την κολπικη και πρωκτικη εξεταση για τυχον αποκρυψη ναρκωτικων ουσιων. Μια βδομαδα μετα το θανατο της η "εξεταση" καταργηθηκε βαζοντας ενα λιθαρακι στο οικοδομημα που λεγεται Δικαιωματα των Κρατουμενων. Και επιβεβαιωνοντας ακομα μια φορα πως χωρις τη θυσια της γυναικας του πρωτομαστορα γιοφυρι δεν χτιζεται.

Το τι συμβαινει στις φυλακες ειναι αγνωστο. Προτιμουμε να μην ξερουμε, να μην ακουμε, να μην βλεπουμε γιατι ειναι κατι που δεν μας αφορα. Θεωρουμε. Ζυγιαζουμε και ζυγιαζουν για μας την αξια της ανθρωπινης υποστασης και την χωριζουν σε κατηγοριες. Εχουμε χασει ολο το νοημα του θεσμου της φυλακισης που υποτιθεται πως θα επρεπε να ειναι ο σωφρονισμος και μαλιστα το τελικο μεσο προσπαθειας σωφρονισμου. Οι φυλακες εχουν καταντησει να ειναι ο χωρος που θα κλειδωσουμε μεσα εκεινα τα μελη της κοινωνιας που θεωρουμε επικινδυνα, αναξια βοηθειας, τις δυσκολες περιπτωσεις, τους αποκληρους, τους μη ανηκοντες στην ευλογημενη μεση ελληνοαστικη καστα. Στα ιδια κελια καποιος που χρωσταει χρηματα, καποιος που ειναι ναρκομανης, καποιος που εχει δυο τσιγαρα χασις, καποιος που βιασε και καποιος που σκοτωσε.

Ο θανατος της κρατουμενης Κατερινας Γκουλιωνη αποδοθηκε σε υπερβολικη ληψη ναρκωτικων ουσιων. Οι υπευθυνοι της μεταγωγης της δεν κατηγορηθηκαν ποτε και το πορισμα του ιατροδικαστη εχει αμφισβητηθει. Οπως και να 'χει η ουσια παραμενει: οι συνθηκες μεσα στις φυλακες ειναι αυτες. Οι εξουσιαρχες των φυλακωνε ειναι αυτοι. Ο Fiodor Dostoyevsky ειχε γραψει πως "Το επιπεδο του πολιτισμου μιας κοινωνιας κρινεται απο τις φυλακες του". Αυτο που περιγραφεται στην επιστολη της Κατερινας Γκουλιωνη ειναι το δικο μας επιπεδο πολιτισμου στις αρχες του 21ου αιωνα ειτε μας αρεσει ειτε οχι. Κι οσο θα διαμαρτυρομαστε για το καθε Γουανταναμο και τους πολεμοχαρους Αμερικανους σαδιστες στρατιωτες καλον ειναι να σκεφτομαστε τι συμβαινει διπλα μας.

"γένοιτο μεντἄν χἀτέρῳ καλῶς ἔχον"

2010-04-21T22:43:00.014+03:00

Les opinions ont plus causé de maux sur ce petit globe que la peste et les tremblements de terre.

--Voltaire

Τo 1819 o Pershy Bysshe Shelley εγραψε το "The Masque of Anarchy" με αφορμη την αιματοχυσια του Peterloo που ελαβε χωρα στο Manchester τον Αυγουστο της ιδιας χρονιας. Μετα απο διαμαχες και πολεμους η οικονομικη κατασταση της Αγγλιας ηταν αθλια και ο εργατοκοσμος με παρακινηση φιλελευθερων μυαλων της εποχης αποφασισε να διαμαρτυρηθει με πορεια στο St. Peter Field. Σκοπος των διαμαρτυρουμενων ηταν να ταρακουνησουν την εξουσια ωστε να τους προσεξει και κατ επεκταση να γινουν αλλαγες στο πολιτικο σκηνικο για μια πιο δικαιη κοινωνια. Ο στρατος τελικα ανελαβε να συλλαβει τον προτεργατη της συγκεντρωσης και μερικους ακομα με αποτελεσμα το θανατο 15 ανθρωπων και εκατονταδες τραυματισμους.

'What is Freedom? - ye can tell
That which is slavery is, too well -
For its very name has grown
To an echo of your own.

''Tis to work and have such pay
As just keeps life from day to day
In your limbs, as in a cell
For the tyrants' use to dwell,'

'Then it is to feel revenge
Fiercely thirsting to exchange
Blood for blood - and wrong for wrong -
Do thus when ye are strong.'

Στο ποιημα του ο Αγγλος ρομαντικος ποιητης καταδικαζει ονομαστικα τους υπαιτιους της αιματοχυσιας. Καταδικαζει ευθης εξαρχης τις εξουσιες της εποχης και μιλα για τη φτωχια, την εξαθλιωση της πλειονοτητας. Παρουσιαζει θεατρικα ενα ενα τα προσωπα της ασχημιας για να καταληξει στην Ελπιδα. Τη μονη φωνη του απλου πολιτη που πεινα και κρυωνει και δεχεται καθε ειδους εκμεταλλευση.

'Thou art Peace - never by thee

Would blood and treasure wasted be

As tyrants wasted them, when all

Leagued to quench thy flame in Gaul.'

'Science, Poetry, and Thought
Are thy lamps; they make the lot
Of the dwellers in a cot
So serene, they curse it not.'

Το πιο σημαντικο σημειο του ποιηματος ειναι οταν ο ποιητης μιλα για τη σταση που οφειλουν να κρατησουν οι πολλοι. Πρωτοπορος στη σκεψη και τη φιλοσοφια ζωης του ο Shelley αναφερεται στη διαμαρτυρια που ειναι ελευθερη απο βια. Δεν μιιλα για το χριστιανικο "μαγουλο", και πως θα μπορουσε αλλωστε καποιος που τολμησε να γραψει το 1800 "Η αναγκαιοτητα της αθειας", αλλα για την αξια του ανθρωπου, την απαλλαγη απο τα προαιωνια ενστικτα της φυλης που καταπραυνθηκαν μεσα στους αιωνες της ζυμωσης και της πνευματικης εξελιξης. Ωστοσο, τα ιδια εκεινα ενστικτα κανουν αισθητη την παρουσια τους καθε που βρισκουν ευκαιρια. Το κειμενο μιλα για μορφωση και παιδεια, μιλα για τον τροπο που πρεπει να ζουν τις καταστασεις οι πολλοι. Οχι παθητικα, μα ουτε και βουτηγμενοι σε εναν κυκλο αλληλοεξοντωσης. Γιατι τελικα, οπως παιχνιδιαρικα, λεει ο ποιητης, τα πραγματα θα αλλαξουνε. Ο,τι και να γινει τελικα η ιστορια θα παρει το δρομο του κοσμου γιατι ο κοσμος ειναι ανικητος σε αριθμο και οι βολεμενοι ειναι λιγοι.

'And if then the tyrants dare

Let them ride among you there,

Slash, and stab, and maim, and hew, -

What they like, that let them do.'

'And these words shall then become

Like Oppression's thundered doom

Ringing through each heart and brain,

Heard again - again - again -'

Αυτο που λειπει σ' εμενα αυτες τις μερες ειναι η φωνη των πνευματικων ανθρωπων. Που θα βγουν και θα καταδικασουν. Θα μιλησουν ονομαστικα. Θα δειξουν τους υπευθυνους που καταπνιγουν και δολοφονουν. Που περιοριζουν την ελευθερια. Που μας γυριζουν πισω σε εποχες με μαυρα σκουφια. Να καταδικασουν αυτους που καταπατουν την αξιοπρεπεια, την δικαιοσυνη, την ισοτητα στο ονομα του επαγγελματικου ή και προσωπικου τους συμφεροντος. Εκτος απο ελαχιστες περιπτωσεις καλλιτεχνων που μιλησαν ανοιχτα την αποψη τους κανενας δεν λεει ανοιχτα τι συμβαινει.

'Rise like Lions after slumber

In unvanquishable number -

Shake your chains to earth like dew

Which in sleep had fallen on you -

Ye are many - they are few.'

Η αναγκαιοτητα αυτης της ελλειψης δεν ειναι μοναχα για την εποχη του σημερα. Ειναι και για την εποχη του αυριο. Για να δει ο κοσμος μετα απο διακοσια χρονια πως εκεινα που θα γινονται τοτε εχουν ξαναγινει, η αυθαιρεσια και η επαρση της εξουσιας κρατανε καμια τεσσερις χιλιαδες χρονια, κι αν μπορουμε να δουμε και πιο πισω τραβαει απο την απαρχη του πολιτισμου μας. Και να δει πως υπηρξαν καποιοι που επωνυμα και υπευθυνα δεν φοβηθηκαν να πουν την αληθεια. Και ισως, σκεφτει ο αισιοδοξος, να παψει να επαναλαμβανει τα ιδια λαθη. Βεβαια, το ποιημα αυτο εκδοθηκε μονο μετα το θανατο του ποιητη και μαλιστα αρκετα χρονια αργοτερα. Ωστοσο, το 2010 θα περιμενε κανεις πως τα πραγματα ειναι πιο ελευθερα Πως εχουμε απαλλαγει απο φοβιες και προκαταληψεις επιπεδου μουσειακου απολιθωματος. Βεβαια μια "ιωση" τεσσαρων χιλιαδων χρονων θελει πολυ παραπανω απο μια δυο γενιες για να αποβληθει πληρως απο το συστημα. Αν δεν εχουμε ξεκανει o ενας τον αλλο ως τοτε.

μια κουρασμενη λεξη

2010-04-21T04:31:00.005+03:00

Η αγαπη ειναι μια κουρασμενη λεξη. Τη φωναζουνε καθε τρεις και λιγο. Ευγενικη και γλυκια εκεινη τρεχει να παει. Μεχρι να φτασει οι λαλητορες της λενε πως τη φωναξαν αδικα. Ζητουν συγγνωμη κι εκεινη το ακουει και χαμογελαει. Ωσπου να φτασει να ξαπλωσει απο την τρεχαλα ερχεται αλλο προσκλητηρι. Κι υστερα αλλο. Κι αλλο. Απο καθε μερια του ουρανου. Και καθε φορα σαν απο αστειο ματαιος ειναι ο δρομος και αδικη η βιασυνη. Ομως καθε φορα εκεινη θα παει. Οσο και να εχει κουραστει θα παει. Και ειναι ισως η μια στις χιλιες φορες να ειναι η σωστη φορα. Ποτε της δεν κραταει κακια γιατι οι ανθρωποι δεν ξερουν να αγαπανε. Ελπιζουν, ονειρευονται, περιμενουν, ευχονται να βρηκαν την πολυποθητη "αγαπη" μα την αφηνουν παντα το ουσιαστικο μετα το ρημα. Ποτε ρημα η ιδια.

Καποτε ειχα μια αγαπη τοσο ομορφη. Επαιζα μαζι της καθε μερα. Με τα βλεμματα της, τα μαλια της, τα χειλη και τα λογια της. Την αγαπουσα τοσο πολυ την αγαπη μου που τη στολισα με οσα πλουμιδια βρηκα μπροστα μου. Μπαγιατικα χρωματα στα ματια και στα στοματα. Χρυσαφια στις τουφες. Κοσμηματα στους καρπους και στους αστραγαλους. Με παρακαλουσε η αγαπη μου να την αφησω. Δεν χρειαζοτανε τιποτα απο ολα αυτα για να μ' αγαπαει. Ειπε. Θελω να εισαι η ωραιοτερη αγαπη που θα εχει δει ποτε κανεις. Της ειπα. Αν αυτα ολα τα φτιασιματα θα σε κανουν να μ' αγαπας ακομα πιο πολυ φερε μου κι αλλα Ειπε. Την ειδα στο τελος σε μια ξεφτυσμενη φτιαξη. Ειδα τα αλλοτινα μεταξια στο κεφαλι της να ειναι πολυκαιρα διχτυα κι εκεινα τα χερια που κρατουσα φυλαχτο λειπανε.

Η αγαπη ειναι μια κουρασμενη λεξη την κουρασα και γω. Της ζητησα να με συγχωρεσει για την ξιπασια μου κι επιασα να της σκουπισω τα σπασμενα προσωπα απο το δικο της προσωπο. Δεν ξερετε στ' αληθεια τι ειναι αγαπη οι ανθρωποι. Ειπε κι εφυγε. Μαζεψα ολα οσα αγαπησα και εκοψα ισες μαργαριτες να μαθω αν αυτα πραγματικα τ' αγαπησα. Προτου τις γυμνωσω οι μαργαριτες μαραθηκαν και ετσι δεν εμαθα ποτε .

The Story of My Life (1903)--Helen Keller

2010-04-19T16:12:00.006+03:00

I remember the morning that I first asked the meaning of the word, "love." This was before I knew many words. I had found a few early violets in the garden and brought them to my teacher. She tried to kiss me: but at that time I did not like to have any one kiss me except my mother. Miss Sullivan put her arm gently round me and spelled into my hand, "I love Helen."
"What is love?" I asked.
She drew me closer to her and said, "It is here," pointing to my heart, whose beats I was conscious of for the first time. Her words puzzled me very much because I did not then understand anything unless I touched it.
I smelt the violets in her hand and asked, half in words, half in signs, a question which meant, "Is love the sweetness of flowers?"
"No," said my teacher.
Again I thought. The warm sun was shining on us.
"Is this not love?" I asked, pointing in the direction from which the heat came. "Is this not love?"
It seemed to me that there could be nothing more beautiful than the sun, whose warmth makes all things grow. But Miss Sullivan shook her head, and I was greatly puzzled and disappointed. I thought it strange that my teacher could not show me love.

Miss Sullivan touched my forehead and spelled with decided emphasis, "Think."
In a flash I knew that the word was the name of the process that was going on in my head. This was my first conscious perception of an abstract idea.
For a long time I was still ... trying to find a meaning for "love" in the light of this new idea. The sun had been under a cloud all day, and there had been brief showers; but suddenly the sun broke forth in all its southern splendour.
Again I asked my teacher, "Is this not love?"
"Love is something like the clouds that were in the sky before the sun came out," she replied. Then in simpler words than these, which at that time I could not have understood, she explained:
"You cannot touch the clouds, you know; but you feel the rain and know how glad the flowers and the thirsty earth are to have it after a hot day. You cannot touch love either; but you feel the sweetness that it pours into everything. Without love you would not be happy or want to play."

The beautiful truth burst upon my mind — I felt that there were invisible lines stretched between my spirit and the spirits of others.

Στην αυτοβιογραφια της η Κeller γραφει για το πως αρχισε να αντιλαμβανεται εναν κοσμο που ποτε δεν ειδε και ποτε δεν ακουσε. Πως εμαθε οτι λεξεις και εννοιες σημαινουν αυτο ή εκεινο. Η διαδικασια της εξελιξης προσομοιωμενη και καταγεγραμμενη απο το εκπληκτικο αυτο πλασμα.

Eνα βιντεο που μιλαει για την H. Keller

η εξισου εκπληκτικη της δασκαλα Anne Sullivan

Skhizein --Jérémy Clapin

2010-04-12T19:06:00.001+03:00

Βλεπουμε στην γλυκια ταινια μικρου μηκους τη διακασια με την οποια το μυαλο σχιζεται στα δυο, στα τρια για να καταληξει τελικα χιλια κομματια. Μια ιστορια για το πως ενας ανθωρπος φτανει να χασει τον εαυτο του χωρις να μπορει να κανει τιποτα γι αυτο. Το στοιχειο του animation μειωνει την ενταση. Πολυ ομορφες εικονες, ομορφο κειμενο και ενα βραβειο απο το φεστιβαλ των Καννων το 2008 [Kodak Short Film Award].

Το κοινωνικο στιγμα ειναι ακομα εντονο το 2010 συνεχιζοντας την παραδοση της αγνοιας και ημιμαθειας των προηγουμενων αιωνων. Ευτυχως υπαρχουν ανθρωποι που προχωρουν περα απο το επιφανειακο δεδομενο και προσπαθουν να "κατανοησουν" την ψυχικη νοσο, να την απαλλαξουν απο τα voodoo-στολιδια της και να δειξουν πως κανενας δεν φταιει για τη νοσο και εκεινοι που κινδυνευουν πρωτα απο ολα ειναι οι ιδιοι οι νοσουντες. Οχι μονο απο τους εαυτους τους, μα και απο τον κοινωνικο τους περιγυρο.

Fidelity--Regina Spektor

2010-04-04T04:07:00.001+03:00

And it breaks my heart

When it breaks my heart

Se questo è un uomo: Εαν αυτο ειναι ο ανθρωπος

2010-04-02T15:54:00.003+03:00

Αν καποιος προσπαθησει να διαβασει το φορτο πληροφοριων θα φτασει να πιστευει πως ζουμε σε εμπολεμους καιρους. Ειναι τοσο ευκολο να καταφυγει η μια ή η αλλη πλευρα στη βια που δεν ξερω πλεον αν εχουν σημασια τα ιδια τα περιστατικα, παρα να καταλαβεις γιατι συμβαινει αυτο.

Απο τη μια πλευρα ειναι οι εθνικοφασιστες που χρυσωνουν της βια τους με ομορφες λεξεις οπως "πατριωτισμος" και "αγαπη για τον ομογαλακτο Ελληνα". Βεβαια την ιδια στιγμη βριζουν χυδαια οχι μονο τους ξενους, τους ημιαιμους Ελληνες, τις κοινωνικες μειονοτητες, αλλα και τους συμ-πατριωτες τους που τυχαινει να εχουν διαφορετικη αποψη. Εκει καπου καταλαβαινεις πως το χαλι της "αγαπης" και του "πονου" για την πατριδα κρυβει πολυ σκουπιδαριο απο κατω. Ακριβως οπως ο ανθρωπος απο παντα ειχε την αναγκη να δημιουργησει μια θεοτητα μεταβαλλοντας την προσωπικη αναγκη σε συλλογικο πιστευω, με τον ιδιο τροπο ο καθε ανθρωπος εχει την αναγκη να πλασει εναν φανταστικο εχθρο ανα πασα στιγμη, να κοινωνησει μια ολοκληρη ιδιολογια μισους βασισμενη στην ημιμαθεια, το φανατισμο και την ηθελημενη πλυση εγκεφαλου. Γιατι αν μπεις στο παιχνιδι του γνησιου "πατριωτισμου" μελετωντας την ιστορια απο τοτε που υπαρχουν μαρτυριες εως και σημερα και με αξιωμα πως πρεπει να μισεις και να θελεις τον αφανισμο καθε εθνους ή κρατους με το οποιο κατα καιρους υπηρχε αντιπαλοτητα τοτε θα καταληξεις να εχεις ειρηνικα συναισθηματα μοναχα για τους μακρινους Ινδιανους της Αμερικης, τις φυλες της Κινας και τους κατοικους των νησιων Γκαλαπαγκος, γενικα με λαους δηλαδη με τους οποιους καλως ή κακως η ελληνικη ιστορια για γεωγραφικους λογους δεν συναντηθηκε ποτε.

Απο την αλλη ειναι βεβαια το παναρχαιο μισος με τους Τουρκους, το οποιο κραταει και απο τις δυο πλευρες με το μαθαινουμε εμεις ολες τις σφαγες που εχουν υποστει οι Ελληνες και εκεινοι τα αισχη που εκαναν οι Ελληνες στους Τουρκους. Δεν ξερω ποσοι ειναι παιδια και εγγονια προσφυγων, αλλα επειδη τυχαινει να εχω ακουσει απο πρωτο χερι τη ζωη στις αλλοτινες πατριδες, επειδη οι προπαππουδες που εζησαν τον πολεμο και τη σφαγη δεν μιλουσαν ουτε στο ελαχιστο με τον αλλοπαρμενο φανατισμο των ατομων του βιντεο, επειδη στη μαμα πατριδα οι ντοπιοι αυχθονες Ελληνες οχι απλως δεν τους εδωσαν ενα πιατο φαγητο, αλλα τους περιθωριοποιησαν, επειδη μετα απο ατειλειωτους σκοτωμους απο τους αλλοθρησκους και αλλογλωσσους εφτασαν να πεθανουν στην Ελλαδα του εμφυλιου, λογω αυτων και πολλων ακομα "επειδη" δεν μπορω παρα να απορω για την παιδεια, τη νοημοσυνη και τα υπαρξιακα αδιεξοδα του καθε φανατικου εθνικιστη που με μεγαλη ευκολια ειναι ετοιμος να ξεκοιλιασει ή να χαρει με τον αφανισμο εθνων, ανθρωπων, αντιφρονουντων.

Απο την αντιπερα πλευρα οι αναρχοαυτονομοι που χρυσωνουν το δικο τους χαπι με λεξεις οπως "ισοτητα" και "αγαπη για τον καθε ανθρωπο". Εχουν διαβασει ολα τα βαρυγδουπα βιβλια της ιδεολογιας τους και χρησιμοποιουν ωραιοτατες λεξεις, σχεδον α-νοητες βεβαια, οπως "φραξια", "ανταρτικο των δρομων","επανασταση" για να κρυψουν τον απλο, επιπεδο φανατισμο τους για ανθρωπους που πρεσβευουν αλλα πιστευω, εχουν αλλη ιδεολογια ή αντιλαμβανονται διαφορετικα τις κοινωνικες δομες. Τα δικα τους κινητρα ειναι στολισμενα πολυ πιο ελκυστικα γιατι μιλουνε για ανθρωπισμο και τη βια των φυλακων και πως οι καταστασεις της οικονομικοκοινωνικης ανισοτητας δημιουργουν τη μισαλλοδοξια και τη βια. Το οτι βεβαια αυτα ακριβως οδηγουν και τους ιδιους στον ιδιο δρομο δεν τους γινεται αντιληπτο. Το οτι απο ενεργειες τους μπορει να δολοφονηθουν ανθρωποι τους λυπει βεβαια με τον ιδιο τροπο που ενας μεθυσμενος οδηγος που τρεχει με διακοσια λυπαται που κατα λαθος πατησε εναν πεζο. Κι ετσι εχουν ξεφυτρωσει ενα σωρο οργανωσεις για τις οποιες η κλοπη, η απαγωγη, ο θανατος ενος αντιφρονουντα, ολα αυτα ειναι επιθυμητα και δικαιολογημενα.

Και οι δυο πλευρες δεν ξερω αν αντιλαμβανονται ποσο λογια του αερα ειναι τα πιστευω τους. Δεν ξερω αν αντιλαμβανονται ποσο πολυτιμη ειναι η καθε ανθρωπινη ζωη και ποσο θα επρεπε να βοηθα ο καθενας τον καθενα για τη διαμορφωση μιας οσο το δυνατον πιο δικαιης, πιο ισης, πιο αλληλεγκυης κοινωνιας. Πως ο καθενας ειναι και πρεπει να ειναι ελευθερος να πιστευει και να μιλαει τα πιστευω του οσο αυτα δεν σημαινουν τον αφανισμο ή το βασανισμο ανθρωπων. Βεβαια η ενταση του φανατισμου απο παντου δεν ειναι καθολου τυχαια συγκυρια. Ωστοσο, ειναι περα για περα λυπηρο να ακους, να βλεπεις και να παρακολουθεις καθε μερα το γαιτανακι της βιας. Κατι τετοιες ωρες παντα θυμαμαι το υπεροχο βιβλιο του Primo Levi "Εαν αυτο ειναι ο ανθρωπος" που μιλα για τα βιωματα του στο στρατοπεδο συγκεκτρωσης του Αουσβιτς το οποιο εγραψε 11 μολις μηνες μετα την απελευθερωση του. Το πιο συγκλονιστικο και συγκινητικο κομματι ειναι ποσο απλα, αντικειμενικα, διχως ιχνος εκδικητικοτητας και μισους γραφει αυτος ο ανθρωπος για να καταλαβεις ποσο η μορφωση και η προσωπικη παιδεια ειναι τα μονα οπλα που χρειαζομαστε για να μαθουμε να αγαπαμε, να συγχωρουμε και να ζουμε τελικα σ' εναν τοσο ετεροκλητο κοσμο.

Chungking Express [1995]

2010-03-28T01:22:00.003+02:00

Woman in Blonde Wig : Somehow I've become very cautious. When I put on a raincoat, I put on sunglasses too. Who knows when it will rain, or when it will turn out sunny?

Η αφισα αυτη εχει ταξιδεψει μαζι μου μηνες, πριν διακοσια χρονια, οταν εμεινα για λιγο καιρο στο εξωτερικο. Ηταν το μονο πραγμα που πηρα για να νιωθω σαν το σπιτι μου [κουλο. εντελως]. Μετα απο διακοσια χρονια λοιπον την ξαναειδα.

Ο τιτλος ειναι το μιξαρισμα των ονοματων δυο περιοχων του Hong Kong: Chungking Mansions, ενος υποπτου και πολυφυλετικου χοστελ με ενοικους Ινδους, Αφρκανους, Αμερικανους και ο,τι εθνικοτητα βαλει ή δεν βαλει ο νους σου γιατι δεν την ακουσει ποτε και του Midnight Express που ειναι ενα σνακ μπαρ στην περιοχη με την εντονοτερη νυχτερινη ζωη του Χονγκ Κονγκ. Το παντρεμα αυτο προεκυψε εντελως τυχαια οταν ο σκηνοθετης-παυλα-σεναριογραφοs Wong Kar Wai ειχε κενο δυο μηνων απο το Ashes of Time οπου καταφερε να μαζεψει ολα τα αστερια της υποκριτικης του συγχρονου κινεζικου σινεμα σε μια και μονο ταινια. [Περισσοτερα γι αυτη σε αλλο ποστ].

Οποτε το Chungking Express γυριστηκε μεσα σε 23 μερες, χωρις σεναριο, κατι που δεν ειναι και ιδιαιτερα πρωτοτυπο για τον συγκεκριμενο σκηνοθετη, με το καστ του Ashes of Time και με διαθεση απο πλευρας του Wong Kar Wai αφενος να απασχολησει το πληρωμα του με κατι αναλαφρο και αφετερου να γνωρισει στο κοινο περιοχες και οψεις της πολης του. Το αποτελεσμα βεβαια ειναι ενα αισθητικο αριστουργημα. Εικονες, γλωσσες, μουσικη, τα χρωματα-αποτυπωματα του σκηνοθετη και πανω απ' ολα ο ερωτας. Στην πιο φυσικη εκδοχη του.

Η ιστορια ειναι δυο ιστοριες. Συνεχομενες. Η πρωτη με φοντο το βραδυ. Πρωταγωνιστης ο γοης Takeshi Kaneshiro στο ρολο του Cop 223. Μολις τον παρατησε η αγαπημενη του May Πρωταπριλια. April Fool's Day. Στον ερωτα ειμαστε λιγο χαζοι. Δηλαδη πολυ χαζοι. Και ο 25χρονος Cop 223 αντιμετωπιζει την απωλεια της αγαπημενης του με τον ιδιο ηλιθιο τροπο οπως ο καθενας πενθει την πρωτη του αγαπη. Που πιστευει και παντοτινη. Οποτε "παιζει" ενα παιχνιδι. Καθε μερα για ενα μηνα αγοραζει κονσερβες ανανα. Ο ανανας ειναι το αγαπημενο φρουτο της May. Αν σ' ενα μηνα και μετα απο τριαντα αναναδες, με ημερομηνια ληξεως ολοι την πρωτομαγια, δεν του τηλεφωνησει η May τοτε σημαινει πως μαζι με τις κονσερβες εχει ληξει οριστικα και αμετακλητα και ο ερωτας τους. Μεσα σ' ολη αυτη την παραζαλη της απωλειας ο Cop 223 αμπελοφιλοσοφει*, περιμενει, απογοητευεται και οταν πλεον ερθει η πρωτη Μαη αποφασιζει να ερωτευτει την πρωτη γυναικα που θα δει μπροστα του. Και αυτη η γυναικα ειναι η Woman in Blonde Wig [Brigitte Lin]. Πολυ μεγαλυτερη. Λιγο ντραγκ ντιλερ. Λιγο απαγωγεας. Λιγο δολοφονος. Αλλα μετα την πρωτη σου "παντοτινη" αγαπη που σε παραταει χωρις πολλα πολλα και δεν σε παιρνει ουτε για "χρονια πολλα" κανεις μερικους συμβιβασμους για να λεμε την αληθεια.

* δειγμα ερωτευμενης αμπελοφιλοσοφιας: He Zhiwu, Cop 223: Somehow everything comes with an expiry date. Swordfish expires. Meat sauce expires. Even cling-film expires. Is there anything in the world which doesn't?

Tο δευτερο στορυ διαδραματιζεται μερα σ' ενα σνακ μπαρ νταλα πρωι . Η νεαρη Faye [Faye Wong] με τα μεγαλα ονειρα να γυρισει ολο τον κοσμο, με το πανεμορφο προσωπο και ζωντας την καθημερινοτητα της υπνοβατωντας πιανει δουλεια στο φαγαδικο του θειου της. Και μεσα στις επμενες εξι ωρες γνωριζει τον Cop 663 [μουσο του σκηνοθετη: Tony Leung].Και τον ερωτευεται. Αλλα αναμεσα στον υπνο-ξυπνιο δεν το καταλαβαινει. Μεχρι που η γκομενα του Cop 663 αφηνει ενα γραμμα στο φαστφουνταδικο που λιγο πολυ του λεει αυτα τα εντελως πρωτοτυπα "δεν φταις εσυ. αξιζεις κατι καλυτερο. ειμαστε μικροι ακομα. μπλα μπλα μπλα. παρε πισω τα κλειδια σου". Ο μεν Cop 663 αρνειται να παρει το γραμμα βρισκοντας ενα καρο δικαιολογιες, αλλα στην πραγματικοτητα εχει φλιπαρει εντελως γιατι ξερει πως η γκομενα τον εχει παρατησει. Οποτε μιλαει στα ρουχα, στο σαπουνι του [χωρις ερωτικα υπονοουμενα, καθαρα φιλικα], στο φαγητο, στα πηρουνια. Γενικως ειναι χαλια. Η Faye απο την αλλη ανοιγει το γραμμα και αποφασιζει να δει το διαμερισμα του οταν εκεινος λειπει. Τελικα καταληγει να περναει καθε μερα ολες τις ωρες εκει. Το διακοσμει. Αλλαζει σεντονια, βαζει χρωμα παντου, μικρα διακοσμητικα. Και καποια στιγμη ο νεκρο-ζωντανος Cop 663 συνειδητοποιει πως κατι εχει αλλαξει. [Το σπιτι εχει γινει ανω κατω μεχρι να το ψιλιαστει βεβαια, αλλα ας μην το κανουμε θεμα]. Αρχιζει να του φτιαχνει το κεφι η αλλαγη. Και επιτελους αφου πιανει στα πρασα την Faye μεσα στο διαμερισμα [ειναι λιγο αργοστροφοι οι αντρες λεμε σε ολες τις ηπειρους] καταλαβαινει πως εκεινη ειναι ερωτευμενη μαζι του και επιτελους την καλει σε ραντεβου. Και το κοριτσι ξυπναει ακριβως τοτε και αποφασιζει να ζησει. Ουσιαστικα. Οχι σαν ζομπι. Να κανει τα ονειρα της πραγματικοτητα κοινως. Ευτυχως που ο απαιτητικος Wong Kar Wai δεν βρηκε το αεροδρομιο που ειχε κατα νου για το αρχικο φιναλε, οποτε αναγκαστικα αλλαξε το σεναριο σε μια απο τις πιο ομορφες σκηνες του σινεμα.

Faye: Where do you want to go?
Cop 663: Wherever you want to take me.

τιπ: το σπιτι του Tony Leung στη δευτερη ιστορια ειναι το πραγματικο σπιτι του Christopher Doyle. Του απιστευτου αυτου τυπου που θα ταξιδευα με ωτοστοπ μεχρι Χονγκ Κονγκ μονο και μονο για να τον γνωρισω. Κινηματογραφιστης και συνεργατης του Wong Kar Wai,σ' αυτον χρωσταμε τα απιστευτα, μοναδικα πλανα, το παντρεμα Ασιας δυσης επι της οθονης σε ενα ερωτικο σμιξιμο που δεν θες να τελειωσει εγκαινιαζοντας ενα νεο ειδος παραφιλιας. Framephilia.

εκπληκτικη ταινια. εκπλητικος σκηνοθετης. εκπληκτικος κινηματογραφιστης. εκπληκτικο μπουλουκι ηθοποιων.

Greek Rotten Journalism

2010-03-25T17:31:00.002+02:00

http://www.youtube.com/watch?v=jglCyU8TPJw

Στα Δικαστηρια των Γρεβενων, υποστηριζει η Δικαστης Μαρια Μαργαριτη, λειτουργει Οικος Ανοχης με θυματα ανηλικους κρατουμενους. Ειλικρινα δεν ξερω αν ισχυει κατι τετοιο, αλλα το να μην προβληθει αυτη η ειδηση οταν μιλουνια αυτοβαπτιζομενων δημοσιογραφων ασχολουνται με τις κλησεις τριτοκλασατων σταρλετ και την διαφημιση εγχωριων πορνοσταρ νομιζω πως σημαινει οτι καποιοι δεν κανουν καθολου τη δουλεια τους [δεν τιθεται θεμα αν την κανουν καλα ή κακα] και πως οι περισσοτεροι απλα αδιαφορουμε για το τι συμβαινει διπλα μας.

Την επομενη φορα που ενας πολιτης αυτου του πλανητη κατηγορησει τους Γερμανους του '40 που πιστευαν τα προπαγανδιστικα βιντεο των Νazi Που εδειχαν τους Εβραιους στα καλοβαλμενα γκετο με τους κηπους και τα γηπεδο τενις κατηγορωντας οσους μιλουσαν για "δηθεν" στρατοπεδα συγκεντωσης, καλον ειναι να παραδεχτει πως ειναι περα για περα υποκριτης.

It's Always Sunny in Philadelphia [2005]

2010-03-19T02:32:00.009+02:00

Η πιο παρανοικη κωμωδια που εχει πεσει στα χερια μου [οποτε οπως ηταν επομενο "ηταν ερωτας at first scene"]. Μπορει η παιδοφιλια, η εκμεταλλευση, η εκτρωση, η αρρωστια, η αιμομειξια, ο ρατσισμος, η πορνεια, η βιαιοπραγια, η εκμεταλλευση, ο φασισμος, ο φανατισμος, η κλεψια, η απαγωγη, η φτωχια, η ηλιθιοτητα, ο αναλφαβητισμος, η φυλακη, η διαβρωμενη οικογενεια, η προκαταληψη, η εμμονη και ο,τι πιο νοσηρο σκεφτει κανεις να διακωμωδηθει? Δυσκολο. Ωστοσο η παρεα της σειρας που ουσιαστικα εχτισε κιολας την ιδια τη σειρα σε ολα τα επιπεδα [σκηνοθεσια-παραγωγη-σεναριο], την πιστεψε και το πειραμα εν τελει πετυχε. Εχει καταντησει κουραστικο πια να βλεπεις ολους αυτους τους πολιτικαλ κορεκτ τυπους με τις εκατο χιλιαδες σπουδες που ειναι ευαισθητοι, νοιαστικοι και αγαπημενοι. Οι ηρωες της παρουσης σειρας συγκεντρωνουν τα πιο απεχθη χαρακτηριστικα που ψηγματα τους κρυβει ο καθενας μας. Δεν τους καιγεται καρφι για τον διπλανο τους. Κυριολεκτικα. Και χωρις ιχνοστοιχειο τυψης γι αυτο [αυτη η αμερικανια πια "εχω κανει εγκληματα αλλα..." δεν ισχυει ουτε στο 0,000001%. Τους δενει οχι η αγαπη του ενος για τον αλλο, αλλα η συνηθεια. Υπερβολικοι, μα ολοκληρωμενοι, δομημενοι χαρακτηρες που τολμουν πραγματα στην τηλεοραση που δεν εχεις ξαναδει ποτε. Αν σε καποιον αρεσει το αλλοκοτο χιουμορ, η ανευ ταμπου θεματολογια και απλως λατρευει τις sociopath προσωπικοτητες θα το καταευχαριστηθει.

Mac [Rob McElhenney]: το πρωτο μελος της περιφημης συμμοριας και ενας απο τους ιδιοκτητες της Ιρλαδενζικης παμπ που σερβιρει μονο μπιρα και μονο κοκτειλ μπιρας με σχεδον παντα θαμωνες εναν δυο αστεγους της γειτονιας. Ο βασικος δημιουργος της σειρας που μπορει ο πρωτος κυκλος της να κυλησε με αρκετα ευτραπελα και με μια παρολιγον διακοπη, ωστοσο με τον Danny DeVito απο τη δευτερη σεζον και μετα γνωρισε την επιτυχια που της αξιζε. Μια ματια στους τιτλους των επεισοδιων της πρωτης σεζον αποκαλυπτει τη δυσκολη θεματολογια [και τους λογους της παρολιγον διακοπης] με την οποια καταπιανεται η πρωτοτυπη και αρρωστημενη τηλεοπτικη σειρα. Ενα μικρο παραδειγμα:

The Gang Gets Racist - CHarlie Wants An Abortion - Underage Drinking: A National Concern - Charlie Has Cancer - Charlie Got Molested

Charlie Kelly [Charlie Day]: ο πιο παρανοικος της συμμοριας και ο δευτερος ιδιοκτητης της παμπ. Παιδι αγνωστου πατρος, αναλφαβητος, παθολογικα ερωτευμενος με την Waitress την οποια παρακολουθει μερα νυχτα, βρωμιαρης, ασυναρτητος, μονιμως με το πουλι στο χερι [κυριολεκτικα], πυρομανης, γκροτεσκος σε ολα του σπανια βγαζει νοημα οταν μιλαει και ευθυνεται για τις περισσοτερες περιπετειες της παρεας. Ωστοσο ειναι αναμφιβολα ο πιο γοητευτικος χαρακτηρας της σειρας. Στην τριτη σεζον ειδικα αγγιζει, παταει και ξεπερναει την φρενοβλαβεια για να επανελθει σε πιο ηπιους τονους στις επομενες δυο σεζον χωρις να εχει χασει τιποτα απο τη γοητεια του.

Charlie: You know what dude, hear me out for a second okay. Now technically, that stain did appear to me. Also I am familiar with carpentry and I don't know who my father is. So, am I the messiah? I don't know, I could be, I'm not ruling it out.

Dennis Raynolds [Glenn Howerton]: ο ομορφος της συμμοριας και τριτος ιδιοκτητης της παμπ. Κολλητος και συγκατοικος του Mac μαζι με την αδερφη του ειναι τα πλουσιοπαιδα μιας τυπικης δυσλειτουργικης οικογενειας. Ξεκινησε σπουδες που ποτε δεν τελειωσε. Θελει να γινει μοντελο αλλα ποτε δεν ασχοληθηκε σοβαρα. Πιστευει πως ειναι προικισμενος με ολα τα ταλεντα του κοσμου. Δεν χανει ευκαιρια να δειξει το θεικο με ολες τις χαρες κορμι του. Μονιμως πηδωντας κοπελες μετα βιας ενηλικες και αυτοθαυμαζομενος σε ενα ψωνιστικο ντελιριο.

Dennis: I hate listening to people's dreams. It is like flipping through a stack of photographs. If I'm not in any of them and nobody is having sex, I just don't care.

Sweet Dee Raynolds [Kaitlin Olson]: η μοναδικη γυναικα της συμμοριας που σε ενα αρχικο επιπεδο προσπαθει να συνεφερει τους υπολοιπους απο την αναισθησια, απαθεια, αποξενωση και τον υπερμετρο εγωισμο τους, εξου και το παρατσουκλι Sweet Dee, αλλα τελικα καταληγει να τους ανταγωνιζεται σε εγωκεντρισμο. Αδερφη του Dennis μεγαλωσε στο ιδιο πλουσιο, δυσλειτουργικο περιβαλλον για να καταληξει το ιδιο δυσλειτουργικη προσωπικοτητα. Μισοτελειωμενες σπουδες ψυχολογιας, μισοτελειωμενη καριερα ηθοποιου παραμενει ωστοσο η μονη που καπως καταφερνει να εχει μια ταξη στη ζωη της και εναν ελεγχο γυρω της. Συνεχεια μονη της και ρηγμενη, δεχεται ολη την αδιαφορια και την εκμεταλλευση των τριων φιλων προσπαθωντας ανεπιτυχως να την παιρνουν στα σοβαρα, να την ενταξουν ισοτιμα στην συμμορια και να αποδειξει πως οι γυναικες ειναι το ιδιο ικανες αν οχι περισσοτερο απο τους αντρες.

Frank: Look, I didn't go to Vietnam just to have pansies like you take my freedom away from me.

Dee: You went to Vietnam in 1993 to open up a sweatshop!

Frank: ...and a lot of good men died in that sweatshop!

Στη βασικη τετραδα προστιθενται ο μπαμπας των διδυμων, ο πλουσιος Frank Raynolds [Danny DeVito], η Waitress, αστεγοι, ο αιωνια ερωτοχτυπημενος με την Sweet Dee παπας, η πολυπληθης "αγαπημενη" οικογενεια McPoyle και διαφοροι αλλοι θυματα της συμμοριας.

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ

[αναμενονται αλλες δυο σεζον] .

Everything is OK

2010-03-16T01:43:00.000+02:00

Tribute

2010-03-11T01:49:00.004+02:00

Θα σας πω την ιστορια της La llorona. Η ακριβης μεταφραση ειναι "η Γυναικα που κλαιει", αλλα ακουγεται λιγο χαλια στα ελληνικα. Η Γιορόνα συμφωνα με τον μυθο ηταν μια Λατινα Μηδεια στο περιπου. Ερωτευμενη με εναν αντρα που δεν τη θελει γιατι εκεινη εχει δυο παιδια απο αλλο αντρα. Η Μηδεια δολοφονει για να εκδοκηθει τον συζυγο που την προδωσε. Η Γιορονα δολοφονει για να αποκτησει τον ερωμενο που ποτε δεν εχει κοιμηθει. Οταν ομως συνειδητοποιει τι εκανε αυτοκτονει και βαπτιζεται σε καταδικη να αναζητα τα παιδια της στους αιωνες. Την ιστορια τη θυμηθηκα γιατι αυτος ηταν ο τιτλος του πρωτου αλμπουμ της Lhasa de Sela, που εφυγε την πρωτοχρονια του 2010. Αυτο το πλασμα με την απιστευτη φωνη εζησε μια ζωη περιπλανομενη απο το Μεξικο στην Αμερικη κι επειτα Καναδα και Ευρωπη. Καλλιτεχνης των live perfomances, αμεση, συνεχως σε κινηση. Ασυμβιβαστη και μποεμ σε μια εποχη ψευτο-κουλτουρας και μπομπο καλλιτεχνων με ακριβους γαμους, με ακριβα διαζυγια, με τρια σπιτια σε Ιμπιζα και Μαλιμπου και "φωτογραφιστε με στο χιλιοστοτριτο μου φιλανθρωπικο γκαλα".

Λιγες μερες αργοτερα, στις 27 Γεναρη εφυγε και ο J.D. Sallinger. Συγγραφεας των πιο γνωστων: "Catcher in the Rye" και "Franny and Zooey" μας αφησε την πιο ρεαλιστικη ανατομια της ενηλικιωσης χωρις τις υπερβολες και τα συνηθη εξωφρενικα βιωματα των συγγραφικων ηρωων. Οι δικοι του ηρωες ειναι εγω, εσυ, ο αλλος, η απεναντι. Χωρις κρυπτικα νοηματα. Χωρις λογοτεχνικο αυτισμο. Χωρις τρομερες ανατροπες. Και αυτη η διασικασια του μεγαλωματος που αρχιζει απο τη μια στιγμη στην αλλη, και που ουσιαστικα οποτε ξεκινησει δεν τελειωνει ποτε, το μεταιχμιο που μεταμορφωνεσαι και συ σ' εναν καλπη, μαλακα ενηλικα εχοντας πληρη συναισθηση του ποσο ψευτικος σας ολους γινεσαι, μα αδυνατεις να πας κοντρα στις νορμες της φυσης, αυτη ακριβως η απλι καταγραφην ιναι απιστευτα σκληρη. Σοκαριστικη. Ταυτοχρονα ομως ανακουφιστικη.

Παρολο που το εργο που μας αφησαν δεν ηταν μεγαλο σε ογκο αυτο το θυμωμενο παιδι που θα θελε να σβησει ολα τα "Fuck you" απο τους τοιχους του κοσμου και η φωνη με τις χιλιες αποχρωσεις που μιλαει το ιδιο γοητευτηκα για προδοσιες και ερωτες και προσωπικα αδιεξοδα ή παναρχαιους μυθους ειναι λιγακι απ' τον καθενα μας. 

Oscar History

2010-03-08T13:40:00.002+02:00

Η πρωτη γυναικα που κερδιζει στα 82 χρονια του διαγωνισμου Οσκαρ σκηνοθεσιας:

Best Achievement in Directing

Winner: Kathryn Bigelow for The Hurt Locker (2008)

The funniest dialogue of the night between Tina Fay and Robert Downey jr!

PIG*S

2010-03-07T21:30:00.005+02:00

Μιλουσα με μια φιλη τις προαλλες και μου ελεγε το αγχος της να παει στη δουλεια ενω ηταν σε ημιπεθαμενη κατασταση λογω ενος προβλημαυος υγειας, γιατι λεει οι ωρομισθιοι δεν δικαιουνται αδεια για κανεναν λογο και δεν θα της κολληθουν ενσημα. Της ειπα πως δεν χρειαζεται να ανησυχει γιατι δεν υπαρχει περιπτωση η δικη μας γενια να παρει συνταξη. Ή να προλαβει να βγει στη συνταξη. Δηλαδη ας μιλησουμε με μαθηματικα. Ο μεσος ορος ηλικιας ειναι τα 75. Στη συνταξη βγαινεις πλεον στα 65. Μεχρι να φτασουμε εμεις εξηντα πεντε το οριο θα εχει παει εξηντα οχτω. Οι πολιτικοι [και οι βασιλεις] εξαιτιας μιας μεταλλαξης στα γονιδια τους εχουν το ηλικιακο συστημα του Μαστερ Γιοντα, οποτε δεν τους πολυκαιει ενας χρονος πανω ενας κατω. Δηλαδη στην καλυτερη περιπτωση να σκας τωρα και να χαλας τον υπνο σου ωστε οταν θα εχεις αρθριτικα μεχρι και στο νυχι, ημικρανιες, καρδιακες ανεπαρκειες και μειον ενα νεφρι να μπορεσεις να χαρεις ξεγνοιαστος τα τελευταια εφτα χρονια της ζωης σου στις ξωτικες Μαλβιδες με τα πεντακοσια ευρω που θα παιρνεις το μηνα [πλακα πλακα εκει παιζει να ζεις πιο ανετα μ' αυτα τα λεφτα] δεν υπαρχει λογος.

Εκτος των αλλων με τα φαγητα που τρωμε τιγκα στο φυτοφαρμακο, ειδικα κατασκευασμενο ωστε να ειναι φιλικο στο περιβαλλον και κυριως στον ανθρωπο με τις εκατο νεκροκεφαλες στο μπουκαλακι, με ολα τα αγχη, τους ρυπους, τα καυσαερια, τους νεους σουπερ ντουπερ ιους που κυκλοφορουν στις παγκοσμιες ουρμπαν πασαρελες, τη ραδιενεργεια απο κινητα και υπολογιστες δεν μας βλεπω να πιανουμε τον μεσο ορο. Ασε που ειναι και αυτη η οικολογικη συνειδηση μας με αποτελεσμα το νερο λιγο να λιγοστευει, οι παγοι να περνανε απο σολαριουμ, το φαγητο να μην φτανει, τα χημικα να εχουν κανει το οζον κεφαλογραβιερα. Αλλα δεν υπαρχει λογος να ειμαστε κλαψιαρηδες και να βλεπουμε το ποτηρι μισοαδειο. Για καθε νεο καρκινο θα βγουν χιλιες χειρουργικες τεχνικες, νεα εργαλεια, νεες ακτινοβολιες με ονοματα ως το ωμεγα, θεραπειες που θα μας σωζουν ωστε να συνεχισουμε να τρωμε το σπανακι που εχει γευση γραδιεκλο [αυτη η απροσδιοριστη αντιρατσιστικη γευση που εχουν ολα τα φαγητα ωστε να μην μενει κανενα παραπονεμενα αφαγωτο]. Και αντι για το ανυπαρκτο παρκο, τα φυτα με το ικτερικο χρωμα και τα μαραμενα γρασιδια ωραιοτατες κεφαλες τεχνητης νοημοσυνης που θα μπορεις να κανεις εικονικες βολτες χωρις να ιδρωνεις σαν το γαιδουρι, χωρις να πονανε τα ποδια σου και με χρωματα πολυ πιο ζωηρα και φωτεινα απο τα πραγματικα.

Κι ενω γινεται της πουτανας [της μεταφορικης] το καγκελο οι περισσοτεροι ασχολουνται με την κυριολεκτικη πουτανα που μεταξυ μας δεν ειναι καν καλη στη δουλεια της [ενα αντιερωτικ εμετικ πραγμα] και τα αρθρα δευτεροκλασατων αλλοδαπων περιοδικων. Ξυπνησε μεσα στις καρδιες των Ελληνων το αισθημα αγαπης για την πατριδα, ειδανε το οραμα του προπαππου τους Σοφοκλη και Περικλη και Μεγα Αλεξανδρου [γιατι ολοι οι Ελληνες ειναι γενετικα παιδια καποιου σπουδαιου Ελληνα Αρχαιου, δεν υπαρχει αμφιβολια περι τουτου και μαλιστα φερουν ακριβως την ιδια διανοια, πανομοιοτυπο ταλεντο με τον μεγαλο παππου τους] και θυμηθηκανε ξανα γιατι ειμαστε τοσο γαματο εθνος παρολο που τα τελευταια δυο χιλιαδες χρονια δεν εχουμε παραγει τιποτα σε κανεναν τομεα με ελαχιστοτατες εξαιρεσεις. Ξεχασανε για λιγο πως ο ενας προσπαθει να βγαλει το ματι τ' αλλουνου, πως σημασια δεν εχει Εγω να παω μπροστα, αλλα να παει ο διπλανος μου πισω για να μην νιωθω κομπλεξικα [γιατι ο αλλος που δουλευει σαν δουλος και εχει τρεις επιχειρησεις φταιει που νιωθω εγω κομπλεξικα], ξεχναει πως ολοι ειναι κλεφτες και μπαρμπακορωνιωτες μεχρι να αρχισω εγω να κλεβω ή να βαλω μεσον γιατι δεν γινεται αλλιως. Το πιο τραγελαφικο ειναι βεβαια που βγαινουν τα ακροδεξια φυντανια της Γερμανιας και προτεινουν να πουλησουμε κανα νησι και μετα βγαινουν οι εδω και οριονται. Γιατι ειναι πολυ λογικο να παρεις στα σοβαρα μια τετοια προταση. Και κανεις δεν συζηταει πως καταληξαμε εδω. Τι ακριβως συμβαινει. Και πως θα γινει να βγουμε απο την κριση. Τα λεφτα που εφαγαν οι σκανδαλοπρωτραγωνιστες--και αλλοι που δεν μαθαμε--δεν ειναι θεμα. Η φορολογιση της εκκλησιας δεν ειναι θεμα. Οχι. Θα πρεπει εγω και εσυ και ολοι οι Ελληνες χερι χερι να κανουμε το καλυτερο για τη χωρα μας με αυταπαρνηση και υπομονη και καρτερια. Για ενα καλυτερ μελλον για τα ανυπαρκτα παιδια μας.

Με καποιο τροπο οι φωστηρες της Ευρωπης θα βοηθησουν [οχι απο αλτρουιστικα ενστικτα σαφως] να βγουνε τα "γουρουνια" της Ευρωπης απο τη λασπη aka Portugal, Ireland, Greece, Spain. Μικροεπιχειρησεις θα κλεισουνε. Κοσμος θα μεινει ανεργος. Οι ηδη ανεργοι θα εξακολουθησουν να μενουν ανεργοι. Το απισχασμενο κοινωνικο κρατος θα γινει ακομη πιο αδυνατο. Κοσμος θα πλακωνεται. Μερικοι θα αυτοκτονησουνε απ' την απελπισια. Οι εχοντας σωας τας φρενας θα αποδημησουνε και θα ερχονται για ωραιοτατες διακοπες. Και το φωτοροματζο "Ωραια Ελλας" θα εξακολουθησει να εκδιδεται στον αιωνα τον απαντα. Τα ονοματα των πολιτικων πρωταγωνιστων τα ιδια, τα πανεπιστημια μας σκατα, τα νοσοκομεια μας ενα χαος και μεις να αλληλοφαγωνομαστε για οποια βλακεια μπορουμε να σκεφτουμε. Αυτο βεβαια στην ψυχιατρικη το λενε και "μεταθεση".

Λενος Χρηστιδης - Λοστρε [2008]

2010-03-05T01:39:00.000+02:00

Εξι ανθρωποι πνιγμενοι. Βαριεστημενοι. Μπουχτησμενοι. Ιδρωμενοι. Οι Αλλοι. Βρισκουν ενα τροπο να γλιτωσουν την αυτκτονια λογω πληξης. Δεν ειναι πως προσπαθουν να δειξουν ή να αποδειξουν σ' Αυτους κατι. Δεν υπαρχει επιμυθιο ή καποιο κρυφο, ανωτερο νοημα στις πραξεις τους. Κινουνται απο ενα καθαρο αισθημα αυτοσυντηρησης της σωματικης και πνευματικης τους υγειας. Ποιοι ειναι ομως οι Αυτοι?

Ειναι αυτοι που εξαντλουν τη μορφωση τους σε περισπουδαστα ιλουστρασιον βιβλια του τυπου Πλατωνισμος-Μαρξισμος-Φρουδισμος-Καπιταλισμος: Εικοσι αιωνες φιλοσοφια σε εκατο σελιδες, και που μετα την εμβριθη αναγνωση τους καταθετουν αποψεις οπως: "Η φιλοσοφια ειναι συστηματοποιηση ιδεων".

[...] αυτοι που δεν μπορουν να μεινουν μονοι τους ουτε για ενα λεπτο, "οι ανθρωποι του πληθους", που δεν εχουν να πουν τιποτα στον εαυτο τους, που δεν περνανε καλ αμαζι του, που δεν αντεχουν, που χρειαζνται παντα καποιον, καποιαν ή καποιους γυρω τους για να υπαρχουν.

Ειναι οι "Μου αρεσει ο Μαρξισμος, αλλα επι χουντας περναγαμε ωραια", οι "Κοιτα φιλε η Τεχνη πεθανε μετα την Αρχαια Ελλαδα. Τοτε φτιαχναμε γαμηστερα αγαλματα, οχι μαλακιες", οι "Ελα μωρε δεν τα ξερεις τωρα, τα 'χουνε κανει πλακακια οι Αμερικανοι με τους Εβραιους και τους Ρωσους και τους Κινεζους για να γαμησουνε την Ελλαδιτσα, μια ζωη τα ιδια, μας φοβουνται, αλλα θα τους γαμησουμε", οι "Η γυναικα ειναι ιση με τον αντρα, αλλα χωρις τον πουτσο μου ειναι ενα αρχιδι".

Ποιοι ειμαστε εμεις? Οι Αλλοι.

Ο Λουκας και ο Πετρος. Υποχρεωμενοι να χαραμισουν εναν πολυτιμο χρονο της ζωης τους μεσα στο στρατοπεδο.

Ο Φωτης και ο Στεφανος. Φοιτητες ενος τμηματος τυπου "η εκμεταλλευση κοιτασμαρων πλουτονιου για την παραγωγη βιοδιασπωμενης ενεργειας εξακυκλων οχηματων". Εν ολιγοις μιας σχολης χρησιμης και με τεραστιο επαγγελματικο μελλον στην Ελλαδα.

Ο Χρηστος και η Ολγα. Δουλευουν στο μοναδικο πολιτιστικο κεντρο της πνιγερης κωμοπολης. Στο καφε-κρεπερι-τυροπιταδικο-μπαρακι καθε πολης Γ. που σεβεται τον εαυτο της και τους πολιτες της.

Η ιστορια σπαει σε τρια κυρια κομματια με θυτες τους εξι νεαρους φιλους και "θυματα": την απεριγραπτα ασχημη Αγαπη, τον παραληρηματικα εθνικοφρονα ανθυπολοχαγο Νερομυλο και τον εντελως αταλαντο, μεγαλομανη αστυνομο Ανασταση. Κοροιδευουν, εκμεταλλευονται, εμπαιζουν, ξευτιλιζουν χωρις καμια απολυτως τυψη τους τρεις αυτους και αλλους ακομα ανθρωπους. Ξεκινωντας τυχαια και συνεχιζοντας απολυτα συνειδητα ενα παιχνιδι που ισως φαινεται σκληρο. Μα διαβαζοντας το το καταδιασκεδαζεις. Και το περιεργο ειναι πως συμπασχεις με την εξαμελη παρεα με το χοντροκομμενο χιουμορ, αλλα καταλαβαινεις και την ευπιστιαντων "θυματων" τους. Λιγο πολυ οι τρεις τους μαζι συνοψιζουν τις αναγκες του σημερινου ανθρωπου να αγαπιεται, ολοι εχουν δικαιωμα στην αγαπη στην τελικη--ποσο μαλλον η Αγαπη κι ας ειναι σαν διφυλλη ντουλαπα--να ειναι πετυχημενος, να ειναι ταλαντουχος, να μην ειναι μονος. Και για λιγο ο καθενας θελει να πιστεψει πως ειναι ολα αυτα. Παρολο που αυτο τον κανει γελοιο. Η γελοιοτητα ειναι αναποσπαστο κομματι της αθρωπινης υπαρξης. Εμφανως. Αρκει να κοιταξουμε γυρω μας για να πειστουμε.

Στην τελικη ο συγγραφεας κατορθωνει να περασει το πνευμα της εποχης, της καθε εποχης, το πως ειναι να εισαι νεος το 2000-φευγα και μαλιστα στην πιο σουρεαλ χωρα του παγκοσμιου χαρτη. Το ευφυες χιουμορ δεν λειπει σελιδα, το συγγραφικο αποτυπωμα του Λενου. Χαρακτηρες που δεν ειναι εντελως κατεστραμμενοι, μα ουτε και ολοκληρωτικα εν ζωη. Η πραγματικοτητα του να ζεις σε μια εποχη που ερχεται μετα απο τις μεγαλες επαναστασεις, τις αλλαγες, τις κατακτησεις. Οι Αυτοι που ζουνε στο ντελιριο του δικου τους κατασκευασματος για ζωη και οι Αλλοι που προσπαθουν να αντιδρασουν οπως μπορουν, στα πλαισια του δικου τους κατασκευασματος.

Η ζωη εχει καλυτερα γραφικα, αλλα δεν εχει cheats, ειναι η φραση του βιβλιου που περιγραφει ολους τους ηρωες μεσα στο βιβλιο και εξω απο το βιβλιο.

Ενα υπεροχο βιβλιο απο τον πιο ταλαντουχο συγχρονο ελληνα συγγρφεα που εχω διαβασει.

Tomorrow never comes until it's too Late

2010-03-03T03:33:00.003+02:00

Six Days--Dj Shadow [videoclip by: Wong Kar Wai - Cinematography: Christopher Doyle]

Αν με γυρεψει ο Θανατος

2010-02-06T02:58:00.004+02:00

Si la muerte viene y pregunta por mi
haga el favor
de decirle que vuelva mañana
que todavia no he cancelado mis deudas
ni he terminado un poema
ni me he despedido de nadie
ni he ordenado mi ropa para el viaje
ni he llevado a su destino el encargo ajeno
ni he echado llave en mis gavetas
ni he dicho lo que debia decir a los amigos
ni he sentido el olor de la rosa que no ha nacido
ni he desenterrado mis raices
ni he escrito una carta pendiente
que si siquiera me he lavado las manos
ni he conocido un hijo
ni he empredido caminatas en paises desconocidos
ni conozco los siete velos del mar
ni la canción del marino
Si la muerte viniera
diga por favor que estoy entendido
y que me haga una espera
que no he dado a mi novia ni un beso de despedida
que no he repartido mi mano con las de mi familia
ni he desempolvado los libros
ni he silbado la canción preferida
ni me he reconciliado con los enemigos
digale que no he probado el suicidio
ni he visto libre a mi gente
digale si viene que vuelva mañana
que no es que le tema pero ni siquiera
he empezado a andar el camino

Si la muerte--Miguel Hueso Mixco

Loopa Scava meets Cayetano--You don't Love me

2010-02-02T00:59:00.000+02:00

You Don't Love Me

Decentralized Film | MySpace Video

i really think that sunny days start only when i sleep...

2010-01-28T00:17:00.006+02:00

... when there isn't anything to see

Φτερα φυτρωμενα στις πλατες ολων των αλλοκοτων πλασματων για να βρουνε τον ανοητο δρομο προς μια αστικη ευτυχια τοσο φτιασιδωμενη που μεγαλες αναγκες ντυνονται τα ρουχα μεγαλων λεξεων. Αυνανιστικες εαυτοπροσωπες αγαπες κουβαλανε έταιρες αυνανιστικες αγαπες σε ενα σμιξιμο αυτοαποκαλουμενου ρομαντικου δυαδικου ζευγαρωματος. Εφημερες μερες, εφημερες αγκαλιες, εφημερα φιλια, εφημερα λογια, εφημερα χαμογελα. Μια διαρκης εφημεροτητα που γινεται κατανοητη με το ευθραυστο του εφημερου παροντος λεπτου. Ονοματα γραμμενα στο νερο. Ολα τα ονοματα. Ολες οι μερες. Και ολες οι σχεσεις.

Σε μια συνεχως ρεουσα υπαρκτοτητα η δικη σου ακινησια μοιαζει αλλοκοτη. Σχεδον ηλιθια. Αν οχι εντελως ηλιθια.